On My Way

#OMW | Appeltaart

Weet je wat wij gaan doen!?

De jongedame begroet haar vriendin in de metro, die na een stop op Rotterdam Centraal verder zal gaan naar Den Haag. De zomerse kleding van de twee in combinatie met het mooie weer, laat weinig te raden over: naar het strand. Maar waar is die trolley dan goed voor? Misschien dan een paar dagen naar het strand.

Doorgaan met het lezen van “#OMW | Appeltaart”

Advertenties
On My Way

#OMW | Facking Barcelona

De metro naar Schiedam Centrum. Terwijl ik instap, stapt een jongen met een shiny zonnebril en met te veel gel in zijn haar dan goed voor hem is, met één been de metro uit. Hij zoekt naar iemand op het perron. “Naar binnen, naar binnen!” roept hij naar zijn vriend op het moment dat we instinctief weten dat de deuren bijna sluiten gaan. Van een paar deuren verder komt de andere jongen aangelopen.

Doorgaan met het lezen van “#OMW | Facking Barcelona”

On My Way

#OMW | Maatje 46

“Mevrouw, mevrouw,” klinkt het richting de mevrouw naast mij, aan de andere kant van het gangpad. “Nee, uw broek.” De mevrouw staakt het gesprek met de vriendin met wie ze zojuist de metro is ingestapt en kijkt naar haar broekspijp. Er flubbert een half vastgekleefd, doorzichtig maatlabel aan haar broekspijp.

Doorgaan met het lezen van “#OMW | Maatje 46”

On My Way

#OMW | Hoeveel haltes nog?

Onderweg van het centrum van Valencia naar het vliegveld, zit tegenover mij in de metro een moeder met een spiderman-tas op schoot. Naast haar zitten haar twee kinderen: het meisje is wat ouder dan het jongetje, hooguit 7 jaar, en steekt een bijzonder verhaal af over een oma die aangereden was op de snelweg. Ik, en vermoedelijk was ik niet de enige, kon niet anders dan meeluisteren.

“Waarom is iedereen stil?” vraagt het meisje midden in haar verhaal.
“Deze mensen die kennen elkaar niet,” antwoordt de moeder.

Doorgaan met het lezen van “#OMW | Hoeveel haltes nog?”

On My Way

#OMW | Oversteppen

Daar staan ze, hoor. Twee Nederlanders, mét fiets, wachten op de trein op het station van Vila Real in de Algarve. Het is een ouder echtpaar, dat is geen verrassing, en hebben zich zo ver mogelijk vandaan gesetteld. De vrouw lijkt allemaal beren op de weg het spoor te zien. Het lijkt allemaal de schuld van de man, en ik ga echt niet die 25 kilometer terug fietsen. En wat nu als we de fietsen niet op tijd in de trein krijgen? Of op tijd eruit? En hoe weten we waar we eruit moeten? Ach, het was vast een lang huwelijk.

Doorgaan met het lezen van “#OMW | Oversteppen”

On My Way

OMW | Die andere straat

Lichtjesavond in Delft. In de donkere dagen naar kerst licht de Delftse binnenstad op in vele kleuren. Overal staan etenstentjes, de één met appelbeignets, de ander met Spaanse churros en weer een ander met broodjes beenham. Tussen het geweld van het etensfestijn en het gebraakbral van de Delftse studenten, vang ik een merkwaardig begin van een telefoongesprek op.

Yo, kan je ook gelijk vragen of hij 20 euro voor mij kan pinnen. Ja, 20 euro.

Hoe je iemand anders kunt vragen 20 euro voor je te pinnen zonder dat van hem te lenen, is mij een raadsel. Misschien hebben ze in Delft andere lucratieve leenstelsels dan in de rest van het land. Het gesprek neemt al snel een andere wending.

Doorgaan met het lezen van “OMW | Die andere straat”

On My Way

OMW | Het jochie dat niet antwoordde

De bus is niet het meest efficiënte vervoermiddel in Sevilla. Zo trekt zeker bus 31, die slalommend naar het centrum gaat, vreemd volk aan. Oud volk vooral ook, dat zich de sneller optie om te gaan lopen niet meer kan veroorloven. Vlakbij mij zit op de één van de drie invalidenstoelen een volkse vrouw van een jaar of vijfentachtig. Het lijkt alsof het vet of vocht van haar dikke enkels zich maar ternauwernood uit de benarde positie van de beklemmende zwarte schoenen heeft weten te bevrijden.

De mevrouw vraagt hoeveel haltes het nog is naar een bepaalde halte die ik niet kan verstaan. Niemand antwoordt. Na enkele seconden richt de mevrouw zich tot de buschauffeur. Ook de buschauffeur geeft geen antwoord. Ze trekt haar grote en platgedrukte neus eens op.

Doorgaan met het lezen van “OMW | Het jochie dat niet antwoordde”

On My Way

OMW | Zeven kilo dikker

Maar jij, met jouw bouw, moet ook geen dikke tieten willen hebben.

Toen ik dit opving terwijl ik de universiteit uit liep, moest ik de afloop van dit gesprek weten. Was dit een vriendenrelatie tussen een iets te eerlijke homoseksuele jongen en een meisje zonder vriend, die samen op citytrip naar Sevilla waren? Of een liefdesrelatie tussen een grofgebouwde jongen en een dromerig klein meisje? Het hand in hand lopen deed het laatste vermoeden.

Uit de hand liep het in ieder geval gesprek niet, en ontaardde in een gefilosofeer over lichaamsbouw, over mooie smalle buiken en kleine hoofden. Ze begonnen over vriendin X die “te dik” was. De wind liet in het midden of de jongen zei dat ze zeven keer zo zwaar in figuurlijke zin was, of zeven kilo in letterlijke zin.

Doorgaan met het lezen van “OMW | Zeven kilo dikker”

On My Way

OMW | Samen met u onder een paraplu

Ik zei het echt. Ik heb het écht gezegd. Het was er uit voor ik er erg in had.

Eigenlijk kom ik uit Nederland. Ik ben gewend aan dit soort buien.
La verdad es que soy de Holanda. Estoy acostumbrado a lluvias como ésta.

Ik zei het tegen een mevrouw die net als ik onderweg was naar de supermarkt en mij een plek onder haar paraplu aanbood. En hoewel ik zeiknat was van de regen, die met bakken uit de hemel kwam, zei ik dat het niet hoefde omdat ik als Nederlander wel gewend was aan de regen. “Bij ons regent het heel vaak.”

En dat terwijl ik me nog zó voorgenomen had mij zo local mogelijk te gedragen. Voor de beste mevrouw werd ik van een willekeurige buitenlander opeens een Nederlander die het niet uitmaakte om nat te regenen. Al was het eigenlijk die hardnekkige Nederlandse gereserveerdheid was die mij ervan weerhield om met een vreemde een paraplu te delen.

Dát had ik eigenlijk gewoon moeten zeggen.