#Scriptie | Het roer dat om moet

Het leed dat scriptie heet. Welke student is er niet mee groot geworden? Na een anderhalf jaar vakken volgen en stage lopen in zowel Sevilla en Reykjavik, brak eind vorig jaar de tijd van het afstuderen aan. De vorige keer dat ik wilde afstuderen, voor mijn master Vertalen, nam ik eerst een paar weken vrijaf, zou ik beginnen in de zomervakantie en afstuderen in september. Uiteindelijk begon ik pas in september, zag ik het in december niet echt meer zitten, schreef ik me in januari uit aan de Universiteit Utrecht en zat ik in februari tot april in Barcelona om na te denken wat ik wilde.

Het besluit viel om een andere, onderwijsgerelateerde master te gaan doen aan de Universiteit van Sevilla, die ik met een extra jaar aan de Universiteit van IJsland verlengde. Ik had het, in tegenstelling tot de master Vertalen, zo naar mijn zin, dat ik mij niet kon voorstellen dat het afstuderen me zwaar zou vallen. En inderdaad zag ik het helemaal zitten: ik had een leuk onderwerp, ik had een goed beeld hoe het moest worden en hoe ik het moest uitvoeren. En tóch is er de afgelopen maanden niet heel veel uit mijn vingers gevloeid.

Misschien is het de winter, misschien is het mijn weerzin om aan het volwassen leven te beginnen, misschien is het een faalangst dat ik dit helemaal niet kan, dat dit alles allemaal veel te hoog gegrepen was, of heb ik gewoon last van een extreme vorm procrastination. Ik verloor me enigszins in het sporten: elke werkdag naar de sportschool bracht me de nodige afleiding, maar niet de energie om bij thuiskomst goed en wel aan de scriptie te werken. Al snel werd het aanlokkelijker om toch even een game te spelen en voor je het wist zat je ’s avonds alweer aan de etenstafel.

Meerdere keren heb ik gedacht: het roer moet nu echt om, om in mei m’n scriptie te kunnen verdedigen. Maar waar ik in januari nog drie maanden had voor een scriptie van dertig studiepunten, zijn dat inmiddels nog maar drie weken voor iets waar er vijftien voor staan, maar waarvan ik er zeker nog tien nodig zou hebben. Deze week was daarom echt een keerpunt en dat kon ook niet anders: het oorspronkelijke plan was dat ik naar IJsland zou gaan om het theoretisch kader en de verwerking van de enquêtes in Nederland af te hebben en dat te bespreken met m’n begeleidster en ook enquêtes af te nemen in IJsland.

En ondanks dat ik er tegenop zag naar IJsland niet te gaan en me daar geconfronteerd te zien met de weinig geboekte vooruitgang, ben ik toch gegaan met de hoop met motivatie terug te komen. De enquêtes zijn afgenomen en ook het gesprek met de begeleidster heeft plaatsgevonden. Inzien dat ik de afgelopen twee maanden eigenlijk heb vergooid door zowel niet productief te zijn voor m’n scriptie maar aan de andere kant ook heel veel leuke dingen gelaten heb omdat ik vond dat ik eigenlijk aan m’n scriptie moest maar dat dan uiteindelijk toch niet deed, heeft mijn mindset goed gedaan. De vraag is alleen: waar haal ik de tijd vandaan om nog in mei af te studeren?

Gelukkig zijn m’n begeleidster en ik overeengekomen om mijn verdediging in september te doen, maar wel met de afspraak dat in juni moet die scriptie klaar zijn om de druk op de ketel te houden, en bovendien ga ik van de zomer weer veel werken. Dus als ik nu eens elke dag 1000 woorden schrijf? Ik heb er nu tenslotte al meer dan de helft van dat geschreven, dus zo moeilijk is het niet.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s