#IJsland | Vika þrettán

Weer een week voorbij. Het was de week met de laatste colleges en de laatste lessen voor stage, bovendien. De sneeuw is inmiddels weer verdwenen, het meertje in het centrum is weer ontdaan van het ijs en de wind is weer gaan liggen. Buitengewoon zacht weer en bovenal uitstekend weer om op de valreep nog even op excursie te gaan. Die voerde naar het prachtige zuiden met zwarte stranden, gletsjers en en het vierhonderd inwoners tellende dorpje Vik.

Maandag hadden we de laatste les voor de stage in het taleninstituut van de universiteit. We speelden ter afsluiting een spel waarbij je woorden moet omschrijven zonder de taboewoorden te gebruiken. Dinsdag brak ik mijn hoofd over een flinke huiswerkopdracht voor de één na laatste les IJslands en ik was dan ook blij dat donderdag die lessen er dan ook daadwerkelijk op zaten, hoewel er nog één opdracht voor 15 december ingeleverd moet worden.

Vrijdag was de laatste stageles op de universiteit zelf en dit keer speelden we Los Hombres Lobo de Castronegro, in het Nederlands bekend als De Weerwolven van Wakkerdam. Twee jaar geleden, tijdens het introductiekamp van de studievereniging Spaans in Utrecht, speelde ik dit spel, waarbij dorpelingen er achter moeten zien te komen wie van hen eigenlijk weerwolven zijn, voor het eerst in het Spaans en het was geweldig om dat nu weer te kunnen doen en te kunnen gebruiken als lesmateriaal.

Diezelfde avond checkte ik nog even het weerbericht en dat was zo positief, dat ik besloot om op de valreep op zaterdag toch nog een tien uur durende excursie naar het zuiden van IJsland te boeken voor maar liefst 117 euro. Zaterdagochtend reden we precies richting het westen en hadden we voortdurend zicht op de opkomende zon die het wolkendek van een prachtige roze gloed voorzag. Tegen de tijd dat we in Vik aankwamen, was de zon alweer aan het zakken, iets wat uiteraard prachtige plaatjes opleverde.

Op de weg naar Vik toe, hadden we nog een stop gemaakt bij de Selfajlandwaterval en de Solheimagletsjer, die bovendien ook de allereerste maar hopelijk niet de laatste gletsjer is die ik ooit gezien heb. Op de terugweg naar Reykjavik, bezochten we nog het vulkanische strand van Reynisfara en het Skogar volksmuseum, over het primitieve leven op IJsland waaraan voor sommigen slechts halverwege de vorige eeuw een einde aan kwam. Op het programma stond ook de Skogarwaterval, maar tegen de tijd dat we daar aankwamen was de zon helaas al onder gegaan.

Meer foto’s zien? Kijk dan ook op instagram!

Zondag was het dan ook opnieuw uitslapen geblazen. Hoewel eigenlijk op de planning stond om wat aan de studie te doen, kwam daar uiteindelijk niet veel van terecht. Die avond hadden we in de universiteitsresidentie een gezamenlijk etentje, waarbij alle vijftien mede-uitwisselingsstudenten wat hadden klaargemaakt. Voor het eerst waren we nu ook met een groep die groot genoeg was om ook nu weer te weerwolven. Toen iedereen de smaak de pakken had gekregen, volgde potje achter potje en uiteindelijk was het half drie ’s nachts toen we huiswaarts keerden…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s