#IJsland | Vika sjö

Langzaam maar zeker worden de dagen steeds korter hier in IJsland en komt de donkere decembermaand steeds dichterbij. Hoewel het weer volgens de IJslanders zelf behoorlijk zacht is voor de tijd van het jaar en er inderdaad nog geen sneeuw in het vooruitzicht ligt, leek het ons wel een goed idee om alvast de kerstverlichting in het keukenraam te hangen. Gewoon, voor de gezelligheid.

kerst

De naderende winter brengt uiteraard ook de welbekende herfstdepressies met zich mee. Ik had sterk de behoefte om er even tussenuit te gaan, maar mijn reisje naar Canada zou pas over twee weken zijn. Toen van iemand uit het groepje uitwisselingsstudenten waarmee ik omga het voorstel kwam om een weekendje naar de Westfjorden te gaan, hoefde ik niet lang na te denken. Normaal gesproken moet ik weekendtripjes aan me voorbij laten gaan omdat ik vrijdagmiddag stage op de universiteit heb, maar juist afgelopen week was het “werkweek” en had ik alleen stage op de middelbare school.

Bekijk de afgelegde route op de Travel Map!

IJsland is veel groter dan je zou denken: de Westfjorden liggen op zo’n vier a vijf uur rijden van Reykjavik. Samen met een Amerikaan, een Belg en een Française ging ik in een typisch stadsautootje rond de klok van twee in noordwaartse richting. Via het driehonderd inwoners tellende vissersdorpje Hólmvík en de heetwaterbron van Heydalur kwamen we ’s avonds laat aan in de Westfjordse hoofdstad Isafjörður (3629 inwoners). In het donker rijden over de IJslandse wegen met een maximumsnelheid van 90km/u afgewisseld met haarspeldbochten met een adviessnelheid van 30km/u langs de fjorden en de kliffen, was weer een hele ervaring op zich. In Hnifsdalur brachten twee van ons de nacht door in een tent en de andere twee, waaronder ikzelf, in de auto.

Het weer zat ontzettend mee: zon en geen wind. De tweede dag voer ons over gravelwegen, want een alternatief om in het meest westelijke deel van de Westfjorden te komen, is er niet. Eerst waagden we een poging Groenland te kunnen zien, maar dat bleek tevergeefs. De Dynjandi-waterval, te midden van zigzaggravelwegen, was er gelukkig wel gewoon in volle glorie. In de namiddag lieten we de tocht over de kliffen even bezinken in de warmwaterbron vlak aan zee, om daarna verder te rijden naar Patreksfjörður om telefoons te kunnen opladen. Maar met 650 inwoners bleek het enige café in verbouwing en was van alle andere openbare gelegenheden alleen de benzinepomp nog open… Met stopcontacten, trouwens.

Diezelfde avond reden we met volle maan nog naar het meest westelijke punt van de Westfjorden. ´s Ochtends werden we wakker ten tijde van de maansondergang en na een frisse ochtendwandeling de kliffen op, was het tijd om terug naar huis te gaan. Helaas dacht ons huurautootje daar na 30 minuten op alwéér een gravelweg te rijden anders over: een steen had de hele rechterachterband aan gort geslagen. Gelukkig overdag, gelukkig op de terugweg en gelukkig niet op een bergtop. Na veel gedoe om het wiel los te krijgen en het telefonisch advies om een goede schop tegen de band te geven, konden we de overige 450 kilometer afleggen met een thuiskomertje. En ja, we hadden ook nog zo’n 25 kilometer gravelweg op de route liggen…

Doodop, maar veilig en wel kwamen we zondagavond aan in Reykjavik. Het was de vermoeidheid van twee nachten slapen in de auto, het bij vlagen met angst en beven langs de fjorden en over bergtoppen rijden én de kosten voor de nieuwe band die we mogelijk moeten gaan betalen absoluut waard. Maar volgende keer nemen we misschien wel een wat robuuster voertuig. 😉

Advertisements

2 gedachtes over “#IJsland | Vika sjö

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s