#IJsland | Dag sjö

Toen ik om half negen half slapend nog eens m’n rooster bekeek, dacht ik te zien dat de les om 10:45 begon. Aangezien ik pas om half twee was gaan slapen, na een lange avond noorderlicht bekijken, vond ik het gerechtvaardigd om nog even te blijven liggen en uiteindelijk iets over tienen de deur uit te gaan. Eenmaal aangekomen op de stageschool, bleek de les echter al begonnen om 10:25. Slordig, maar gelukkig hoefde ik alleen maar te observeren.

Het viel niet mee om wakker te blijven tijdens de les. Niet in de laatste plaats omdat het twee klassen waren met een beginnersniveau, en de docent vooral IJslands sprak en niet zoveel Spaans. Toen ik zelf les gaf in Amsterdam, was het ook altijd verleidelijk om iets uit te leggen in het Nederlands of om een vertaling naar het Nederlands te geven in plaats van een omschrijving in het Spaans. Toch zou het veel beter zijn als we “siglo” beschrijven in het Spaans als “een periode van 100 jaar” dan dat we de vertaling “eeuw” geven…

Na drie lesjes Spaans IJslands was het tijd om naar het Nationaal Register te gaan. Hier moest ik namelijk de zogenaamde kennitala aanvragen, een soort sofinummer. Dat heb ik onder andere nodig voor de universiteit, maar is sowieso makkelijk om te hebben. Ik wist waar het was, namelijk naast het Hofðihuis, maar ik kon het desondanks onmogelijk vinden. En zo keerde ik, na zo‘n tien minuten zoeken, weer terug naar huis.

Door het vele lopen dat ik hier doe (een half uur naar de stageschool, een half uur naar de plek waar het Nationaal Register zou moeten zijn en weer een half uur naar huis), ben ik meestal redelijk versleten als ik weer thuis kom. Dan is het meestal vier uur cup-a-soup, boodschappen doen, huilen over hoe duur het allemaal is en even op bed liggen. Meestal in het gezelschap van onze huiskat Loa, die mijn dekbed bijzonder aangenaam vindt.

’s Avonds ging ik richting het universiteitscafé, één van de schaarse plekken waar je nog voor een redelijke prijs kunt eten en drinken. Daar ontmoette ik ein-de-lijk het clubje mensen met wie ik oorspronkelijk zou gaan kamperen bij aankomst, als ik niet al een kamer had gevonden toen ik hiernaartoe kwam. Een gezellige club mensen, bestaande uit een Amerikaan, een Nederlandse, twee Duitses, een Canadese en een Spanjaard. En toen het tijd was om naar huis te gaan, werden we wéér verwelkomd door het Noorderlicht. Prachtig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s