#IJsland | Dag sex

‘s Nachts was de wind al flink op komen zetten, alsof de herfst al zijn intrede deed. Met een kamer op zolder en het dakraampje op een kier, heb ik geslapen als een roos. Voor zolang als het duurde, want om acht uur werd ik verwacht bij de stageschool. Omdat het ruim dertig minuten lopen was, stond ik al om tien voor half acht buiten de deur. Ach, het kan slechter: toen ik stage liep in Amsterdam zat ik soms al om half zeven al in de trein.

Zo’n eerste stagedag verloopt altijd rommelig. Je moet wennen aan de school, maar bovenal aan het feit dat er veelal een taal gesproken wordt waarvan je bijna niets begrijpt. Gelukkig woonde ik deze woensdag lessen bij van een klas met een gevorderd niveau, en dus werd er behoorlijk wat Spaans gesproken bovendien. Al dan niet door de twee native speakers in de klas, wat ik als docent soms meer als een last dan als een zegen ervaar.

Vanuit stage moest ik weer door naar de universiteit, waar ik om tien over half twaalf college zou hebben. Zou, want na een uur wachten om de tijd tussen de stage en het college te overbruggen, bleek er een roosterwijziging te hebben plaatsgevonden en was het college verzet naar tien voor half twee. En zo liep ik weer richting huis door het park, waar de ijzige wind de spetters van de fontein in mijn gezien blies. Een uur later legde ik met de wind in de rug weer precies dezelfde route af.

’s Avonds stond op de planning naar een gratis concert te gaan van de IJslandse songfestivalkandidaat van afgelopen editie, maar het restaurant in het havengebied was zo duur in de letterlijke en figuurlijke zin van het woord, dat het uiteindelijk een “goedkope” bar in het centrum werd. Dat wil zeggen: €8,50 voor een halve liter bier, €3,00 voor een cola. Maar laat ik daar maar over op houden, anders zou je nog denken dat ik een hekel aan heb aan IJsland. Wat niet zo is.

Iets voor elven werden we verrast door ooh’s en aah’s van buiten: het noorderlicht! Vanwege de gunstige voorspelling hadden we al gepland om naar de vuurtoren te gaan die nacht: één van de weinige plekken in Reykjavik zonder stadslichtvervuiling. Al op de weg ernaartoe konden we onze ogen niet van de hemel afhouden. Het is zoiets bijzonders, dat het eigenlijk niet in een foto noch video te vatten is. Zeker niet als je telefoon leeg is en je camara nog thuis, maar dat terzijde…

Gelukkig had één van ons wel een goede camera mee, en ook de benodigde know how hoe je het beste zo´n foto moet schieten. Het noorderlicht is niet zo groen als je vaak op foto´s ziet, maar is onmogelijk anders op beeld te krijgen: het alternatief is namelijk dat je niets ziet. In werkelijkheid is het een lichtgroene gloed, die in een golvende beweging door de lucht beweegt.

Het noorderlicht was een onvergetelijke ervaring en smaakt naar zoveel meer: hoe mooi moet het wel niet zijn als het écht helemaal donker is?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s