#IJsland | Dag tveir

Wat kun je beter doen op de eerste ochtend dan een wandeling maken? Het is misschien wat vroeg, zo op de zaterdagochtend om negen uur, maar mijn interne klok loopt nog altijd twee uur voor en vindt het een prima idee om er, na een Zweeds ontbijtje, op uit te gaan. En zo blijkt Reykjavik toch meer dan alleen een kerstdorp, maar een dorp blijft het. Een tot hoofdstad verworden uit te kluiten gewassen dorp, dat dan weer wel.

Een dorp, bovendien, met een ernstig tekort aan woonruimte doordat alle betaalbare woninkjes in no-time worden verbouwd tot AirBnB´s die in een week opbrengen wat normaal de huur van een maand oplevert. Met als gevolg dat studenten ieder jaar weer in een gevecht tegen de bierkaai belanden om aan een betaalbare kamer te komen, die ook nog redelijk in de buurt van de universiteit moet liggen.

Over het meer in het midden van de stad vliegt een vliegtuig laag over. Achtervolgd door vogels, gaat het landen op het lokale vliegveld van Reykjavik, dat sinds de komst van de internationale luchthaven bij Keflavik zo´n 50 kilometer verderop, alleen nog maar gebruikt wordt voor nationale vluchten. Binnen afzienbare tijd zal het vliegveld helemaal opgedoekt worden, en plaats moeten maken voor woningen. De tijd zal moeten uitwijzen of dat studenenwoningen of nog meer AirBnB´s worden. Want één ding staat vast: toerisme in IJsland is booming.

Eén van de bezienswaardigheden in Reykjavik, en zoveel zijn er niet, is het Hofðihuis. Hier ontmoetten president Reagan van de VS en president Gorbatsjov van de Sovjet-Unie elkaar voor het eerst sinds de Koude Oorlog, op weg naar een vreedzamere wereld. In Nederland kennen we het Hofðihuis vooral van Wie is de mol?, waar mol Annemarie Jung de pot weer op 0 euro bracht. Wie de binnenkant van het IJslandse witte huis wil zien (dat overigens in Noorwegen is gebouwd en à la IKEA als bouwpakket naar IJsland is gebracht), moet het helaas stellen met de beelden die wij op Nederlandse televisie zagen, want het is niet voor publiek toegankelijk.

Inmiddels ben ik maar wat blij met mijn eigen huisje. Natuurlijk, er zijn wat gebreken. Als je drie apparaten aan hebt staan in de keuken, vliegen de stoppen eruit. Er is geen mogelijkheid om de douchekop op te hangen; het is voor mij zelfs niet mogelijk om te staan als ik douche in verband met het schuine dak, waar de badkuip heel onhandig en ondoordacht onder geplaatst is. En dan ben ik niet eens lang voor Nederlandse begrippen, integendeel. Maar de huur is meer dan prima (350 euro) en dat compenseert weer mooi voor de broccoli die ik vandaag kocht (4 euro).

Tegen alle verwachtingen in, heb ik zelfs ook al intrek mogen nemen in m´n kamer. Dit was eigenlijk pas de twaalfde september de bedoeling, maar niets is zo veranderlijk als Spaanse huisgenoten. Nu de opdracht “een kamer zoeken” definitief geslaagd lijkt, is het tijd voor de volgende uitdaging: “een bijbaan zoeken”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s