#IkVertrek Niet | Van wellness naar nietes

De eerste aflevering was zonder kinderen, de tweede aflevering was met kinderen en de derde aflevering was met kinderen die achterbleven. Pilatesinstructrice Brigitte en timmerman Laurens willen een boerderij in Noord-Frankrijk omtoveren tot een heus wellness center voor hèhè-weekenden. Of zoals Laurens zegt: gewoon lekker chillen. Neem vooral je hond mee als je daar zin hebt. De zus van Laurens is iets minder enthousiast en voorspelt dat het een drama wordt. En dat werd het.

Om te beginnen start de auto niet, een veeg teken. Gelukkig is er iemand met startkabels en, hè hè, dan vertrekken ze eindelijk. Lachend. Op een enkeling na lijkt niemand het er echt zwaar mee te hebben: per slot van rekening is Noord-Frankrijk vanuit Haarlem maar een uurtje langer rijden dan Drenthe. Bij aankomst moet het klussen nog even wachten omdat het koopcontract nog niet getekend is. De volgens zijn zus niet zo commercieel ingestelde Laurens ziet geen beren op de Noord-Franse wegen: “zij kopen het van ons en wij kopen van het hun”.

De verkoper van het boerderij, die Brigitte en Laurens alvast het pand liet bewonen, komt voor een onaangename verrassing komen te staan als de twee toch van de koop afzien. Zijn het niet meestal de verkopers die zich niet aan de afspraken houden? De uitzondering bevestigt de regel. Het komt niet door de bomen die de kettingzaag kapot hebben gemaakt, maar door het feit dat het naastgelegen land verkocht is aan een ander voor een veel lager bod. De plannen om een kampeerveld ervan te maken worden genadeloos weggevaagd.

Het is het begin van het einde. Brigitte en Laurens doorkruisen lachend maar ontheemd Noord-Frankrijk en bezichtigen wel twintig panden tot aan de Ardehèhèn aan toe. De oude dame van het schattige pandje te midden van een ondoordringbaar bos, zorgt hij ervoor dat de vrees van de dorpelingen voor een Nederlandse wellnessboerderij geen toekomst krijgt. De advocaten die over de verkoop van de oude watermolen gaan, fiksen eerst een tweede veiling en ritselen vervolgens een Belgische vastgoedhandelaar die de boel opkoopt. Daar sta je dan, met je pilates en je timmermanskunsten. En je schaterlach.

Tot twee keer toe keren Brigitte en Laurens terug naar Haarlem. Ze knappen pandjes op, verkopen ze weer en verdienen de nodige centen. Ondertussen eten ze almaar stamppot bij Brigittes zoon Han, totdat het hun neus uitkomt en ze wederom een poging wagen om het geschikte pandje te vinden. Brigittes dochter weet inmiddels wel beter: bij elke aankondiging van hét pand, weet zij al dat ze drie weken later hoort dat het niks geworden is.

En zo geschiedde. Het was al niet veel twee jaar geleden, het is eigenlijk nog steeds niet veel en het zal waarschijnlijk ook nooit veel worden. Brigitte en Laurens zijn de wanhoop nu zo nabij dat zelfs een welnessboerderij in Drenthèhè tot de mogelijkheden behoort. Inmiddels hebben de twee een huisje in de Eifel om vanuit daar naar een geschikte boerderij te zoeken. Zo zie je maar: al kom je met vijftig startkabels op de proppen, dan blijkt Ik Vertrek toch opeens Ik Vertrek Misschien, of misschien wel helemaal Niet.

“Laurens en Brigitte.” Ik Vertrek. AVROTROS. 29 apr. 2016.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s