#IkVertrek | Oui, oui, oui… (je veux)

Bob en Ruby hebben elkaar leren kennen op de werkvloer van een restaurant: hij als kok, zij als gastvrouw. Van het één kwam het ander, waaronder hun twee kinderen Tygo van 10 en Kick van 6, en nu staat het jonge gezin op het punt Nederland te verruilen voor Frankrijk om een eigen restaurant runnen. Dat die droom nu per se in Frankrijk verwezenlijkt moet worden, valt echter niet bij iedereen in goede aarde…

Van Frankrijk krijg ik kriebels in m’n buik. Dat is gewoon een gevoel wat ik heb en dat gaat gewoon niet weg.

De ouders van Ruby hebben het er maar moeilijk mee en haar broer wil haar zelfs niet meer zien, maar de ambities van het jonge stel weten echter van geen wijken. Er kan ook niet meer gewacht worden tot de verkoop van hun huis in Nederland voor de volle honderd procent rond is. Op de valreep stappen de twee nog even in het huwelijksbootje en diezelfde avond nog wordt er een afscheidsfeest gegeven voor alle familieleden, vrienden, collega’s en “de andere moeder” van het voetbalveld.

IKV2-01

Dan is het moment eindelijk daar en zien we Bob, Tygo, opa en de twee honden de auto in gaan. Ruby en Kick vertrekken een dag later met het vliegtuig naar Toulouse, maar de eindbestemming ligt iets westelijker: het dorp Riscle aan de rivier de Ardour. Aan de drukke hoofdweg staat Le Pigonneau, het restaurant dat Bob en Ruby zullen overnemen van twee Nederlanders. En dat wonen in een dorpje in Frankrijk toch heel anders is dan wonen in een dorpje in Nederland, merkt ook Tygo.

Nja, daar kon je wel met je vriendjes spelen, en hier, ja, doe je het met Kick. Ik ben er soms wel eens verdrietig over en dan, ja, krijg je de tranen in je ogen van dat je je vriendjes mist en je familie en zo. En dat is dan wel heel vervelend.

IKV2-02

Het zijn dan ook geen verborgen gebreken, wanstaltige koopcontracten of tegenvallende omzetten die de spanning opvoeren, integendeel: het restaurant loopt vanaf het allereerste begin op rolletjes en het lijkt alsof de dorpeling altijd al op een kwaliteitsrestaurant heeft zitten wachten. Zelfs het feit dat de telefoon in het Engels wordt opgenomen mag de pret niet drukken en al snel is er zelfs een wachtlijst om te mogen eten in Le Pigonneau. Of concombre nu wel of niet goed gespeld is, het lijkt de lokale bevolking niet te deren.

Toch zijn er zorgen, en wel om de kinderen. Hoewel Tygo al snel vrienden maakt, vindt zijn zesjarige broertje Kick het maar niks bij lelijke meester Jean en al die vreemde Franstalige kinderen in de klas en durft hij nauwelijks iets te zeggen op school. Ook Tygo maakt zich zorgen om en besluit, terwijl zijn ouders druk aan het werk zijn, eens aan Kick te vragen waar het aan scheelt.

IKV2-03

Want ik had een poppetje gemaakt. En toen was het een heel lelijk poppetje en toen zei diegene die ernaast zat “Pfft, wat is dat lelijk”. Maar dan in het Frans.
– Maar dat maakt toch niet uit?
Maar ik kan geen mooie tekening maken.
– Natuurlijk wel, je kan supermooi tekenen!
(…)
– Zullen we nu gaan slapen?

Na een drukke avond komt pa nog even een nachtzoen geven en zingen de twee broertjes elkaar in slaap. Het valt ook niet mee om met een taal die je niet spreekt vriendjes te maken in een klas, natuurlijk. Één troost: hoe jonger je bent, hoe makkelijker je een taal oppikt… Wat dat betreft zullen Bob en Ruby er nog een hele kluif aan hebben om iets meer dan oui, oui, oui en amen tegen de loco-burgemeester te zeggen… Of is Riscle misschien één van de weinige plekken in Frankrijk waar de Franse taal niet op een onomstootbaar voetstuk staat?

“Ruby en Bob.” Ik Vertrek. AVROTROS. 22 apr. 2016.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s