#SemanaSanta | Indrukwekkend en intens

De Puerta del Sol in Madrid te elfder ure. Zo druk is het in het centrum van Sevilla in de avonden van de Semana Santa, de heilige week voor Pasen. Net zo druk als het Leidseplein met Koningsdag of de Erasmusbrug met de Wereldhavendagen. Je wordt opgeslokt in een massa die staat te wachten op een optocht. Maar hier klinkt geen Zie ginds komt de stoomboot of Oranje boven, oranje boven. Hier wacht men geduldig af tot de stoet zich aandient. De stoet met wit, zwart of paarse puntmutsen.

SemSan2

Die puntmutsen doen alledaagse dingen als ze niet meelopen in een processie. Ze lopen tussen de “gewone” mensen, eten een broodje. En soms, soms doen ze hun puntmuts af en nemen ze hem aan de hand mee. De associatie met de Ku Klux Klan is snel gemaakt en als buitenstaander beklemt je hetzelfde gevoel als Herman Duffeling gehad moet hebben op de dag dat Voldemort verslagen werd. Al die vreemde figuren op straat, kinderen incluis, wat voeren ze in hun schild? Er klopt iets niet.

SemSan1

De avondprocessies zijn eigenlijk het mooist. Vorig jaar ging ik naar de Goede Vrijdag-processie, de naargeestigste der naargeestigsten van de processies, in L´Hospitalet de Llobregat bij Barcelona. Destijds vond ik het al erg indrukwekkend, maar ik wist al dat ik een jaar later in Sevilla zou zijn met de Semana Santa en dat het misschien nog wel tien keer zo indrukwekkend zou zijn. En dat was het. En dan was het alleen nog maar Lunes Santo, Heilige Maandag, een doorsnee dag in de Semana Santa.

Bekijk hier de vlog van Goede Vrijdag van vorig jaar nog eens terug!

Een processie duurt lang. Het laat lang op zich wachten, en als het er eenmaal is, gaat het traag. Als de fanfare van voren niet meer hoorbaar is en de fanfare in het midden nog te ver weg, is er een intermezzo van het dode soort in een processie van niets meer dan voorbijschuifelende kaarsen. Maar als de trommen weer trommen en de blazers weer blazen, rijst uit een smal straatje met mensen zoveel, een reusachtig praalwerk op. Af en toe stop het. Af en toe moeten ze stoppen. Ze, het twintigtal mannen dat het praalwerk draagt.

En dan staat het voor je. En een onbestemd, onbekend gevoel overvalt je. Had ik dan niet verwacht dat het zoveel met me zou doen? Goed, ik ben gelovig, althans, zo ben ik opgevoed. Maar kwam ik niet uit dat nuchtere calvinistische noorden? Met die indringende muziek als decor en het goud zo blinkend dat het pijn doet, kan Calvijn van een toren nog zo hoog blazen, de windvaan van Sevilla zal het altijd winnen. Giralda schijnt haar naam.

Ik had kippenvel van m’n kruin tot aan m’n tenen, maar voor brokken in kelen is geen tijd. Aan weerskanten word ik alweer de werkelijkheid ingetrokken door hen die zich een weg proberen te banen door de menigte. Een menigte als op de Puerta del Sol te elfder ure, het Leidseplein op Koningsdag of de Erasmusbrug met de Wereldhavendagen. Als ware het het Vaticaan bij de zaligverklaring van iemand met een keppel in plaats van een puntmuts. Als ware het The Passion die met een wit kruis door de stad trok in een Nederlandse stad. In een stad zonder windvaan.

Het was mooi. Het was intens. Het was indrukwekkend en het was goed. En het is nog lang niet afgelopen.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s