#Sociousness | Facebookbubbel?

Een maand geleden, op 1 januari, begon ik met een sociaal experiment: elke dag iets schrijven over een vriend op Facebook, op alfabetische volgorde. Ik loop na bijna de hele maand januari aan de letter A besteed te hebben weliswaar een paar dagen achter op schema, maar we zijn met nog elf maanden te gaan inmiddels wel bij de B aangekomen. Onderdeel van het experiment was om het hele jaar precies 366 vrienden te hebben (vanwege het schrikkeljaar) en hoewel ik dacht ik met een schare van 366 alleen nog maar Facebookvrienden over te houden waar ik ook daadwerkelijk iets over kon vertellen, valt dat soms nog wel eens tegen. Heb ik minder vrienden dan ik dacht?

In elk stukje licht ik een herinnering uit die ik aan de persoon in kwestie heb of met hem of haar deel, een zogeheten “featured memory” (want ja, het gaat allemaal in het Engels). Maar soms tikte ik de letter A in combinatie met een andere letter in om de alfabetische volgorde te checken, en dan zag ik plots toch een naam tevoorschijn komen waarbij me niet één-twee-drie een herinnering te binnen schoot. Wat schrijf ik over diegene met wie ik in de klas zat bij economie en tekenen? Maar ook over personen die dichter bij je staan, was het niet altijd eenvoudig om iets te schrijven. Wat schrijf je bijvoorbeeld over je oom?

Wie snel opgeeft, concludeert dat het experiment is mislukt en dat Facebook niets anders dan een grote social bubbel is. Maar ik vind juist het een heerlijke uitdaging om op zoek te gaan naar datgene wat mij verbindt met al die 366 Facebookvrienden op zich. Want hoe je het ook wendt of keert: er is altijd een reden waarom je iemand toevoegt op Facebook, of iemand jou. Veelal is het diep graven in het geheugen naar vergeten gewaande gedachten, en dat levert meer dan eens leuke reacties op.

Met name de herinneringen aan de goeie ouwe middelbareschooltijd kunnen op veel likes rekenen. Een week geleden stuitte ik, al zoekend in mijn hersenspinsels naar een goed verhaal, op een herinnering uit de vijfde klas: we moesten toen een soort journaal of talkshow opnemen voor het vak ANW. Hoewel ik er al jaren niet meer aan gedacht had, kwam de setting met de grote lamp op de achtergrond weer helderder op mijn netvlies als nooit tevoren.

Ook de herinneringen aan mijn tijd op de Universiteit Utrecht brengen veel positieve reacties teweeg. Het is leuk om te zien dat mijn herinneringen zo weer onze herinneringen. In de reacties of in een chat raak ik soms opeens weer aan de praat met mensen die ik al jaren niet meer gesproken heb. Het experiment dwingt mij na te denken over al die mensen. Over zij die in mijn herinnering altijd nog dat ene klasgenootje bij Frans is, of zij die een presentatie gaf over juridisch vertalen.

Dit experiment gaat in zekere zin de schaamte voorbij en soms stel ik me de dan hardop de vraag: wat doe je nú eigenlijk? En dan blijken ze ineens in Groningen te wonen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s