Sevilla | Week 10

Staat er iets in brand? Ja, de wereld. Vorige week vrijdag had ik net voor middernacht het weekverslag af en zoals ik altijd doe, checkte ik nog even het nieuws voor het slapengaan. Vervolgens zat ik nog zeker een uur naar onthutsende beelden uit Parijs te kijken in een live-uitzending van de NOS. Na een uur was ook wel duidelijk dat er geen ontwikkelingen meer waren en dus besloot ik de volgende ochtend wel verder te zien.

Ik ben er de hele zaterdag van uit m´n doen geweest en ik kan me ook niet meer herinneren wat ik precies die dag gedaan heb. Volgens mij heb ik The Voice teruggekeken maar meer bijzonders ook niet. Die zondag wilde ik per se naar buiten en het eerbetoon om 12 uur ´s middags bij het Sevillaanse stadhuis was daar een goede aanleiding toe. Het was mooi om daar met zoveel mensen stil te zijn, te applaudiseren, te luisteren naar het Franse volkslied. Omringd door politie.

Aansluitend ging ik naar het Museum van de Schone Kunsten en ´s avonds bakte ik, heerlijk Hollands, pannenkoeken. Een kwestie van gedachten verzetten. Het museum was mooi, maar ik ben er eigenlij vrij snel door heen gewandeld. Ondanks alle ellende in de wereld, was het maandag gewoon weer business as usual op de universiteit. Een hoogtepuntje was de aankoop van een rode retro-keukenweegschaal bij de Tiger, als ook een leuke filmavond op de universiteit op donderdag. Elke week in november wordt er een Nederlandstalige film met Spaanse ondertiteling gedraaid en na Zwartboek en De Aanslag was het deze week tijd voor een Belgische film: Alabama Monroe. Een heftige, maar prachtige film!

Hoewel alle pijn relatief is, verstoorde een alsmaar toenemende kiespijn de week abdrupt. Uiteindelijk besloot ik alvast een afspraak bij m´n Nederlandse tandarts te maken voor over twee weken, om een eventueel gaatje te vullen. De nacht van woensdag op donderdag was vreselijk en ik had inmiddels door dat het de inmiddels welbekende pijn van een doorkomende verstandskies. Kennelijk heb ik dus veel geleerd de afgelopen weken, maar het had wel tot gevolg dat ik twee dagen moest leven soep, chocoladevla en banaan. Dat kan erger…

Inmiddels is de ergste pijn over en is het tandvlees weer aardig hersteld. Gelukkig maar, want vrijdagavond hadden we een heuse dinner party bij een studiegenoot thuis. Met vooral Spaanse gerechten uiteraard, en op internationaal gebied waren Mexicaanse taco´s, Poolse kroketten en Indonesische nasi vertegenwoordigd. Uiteindelijk onverwacht lang gebleven, en dus zit ik onverwacht om kwart over vier ’s ochtends nog een blog te schrijven…

Wat betreft de studie zelf lopen de eerste drie vakken tegen hun eindje aan, heb ik inmiddels een voorlopige goedkeuring voor een scriptie-onderwerp en een begeleider toegewezen gekregen. Ook worden de eerste contouren van een mogelijke stage al zichtbaar dat alles doet me beseffen dat de tijd ontzettend snel voorbij gaat. Voor je het weet is het 2016 en dan is het nog maar grofweg vier maanden voor ik weer “definitief” terug in Nederland ben.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s