Sevilla | Dag 8

Soms heb je van die dagen dat het fantastisch gaat. Hoewel het oorspronkelijke plan was om ’s ochtends wasmiddel te kopen, een was te draaien, een leuke lunch in elkaar te flansen en om vier uur met vele andere uitwisselingsstudenten te gaan picknicken in het Parque de María Luisa bij het Plaza de España, mocht het feit dat die picknick opeens om één uur bleek te zijn, er geen tijd meer was om te wassen en de lunch uiteindelijk bestond uit een bruine boterham met spek en courgette (want die moet ook op), mocht de pret zeker niet drukken. Was dit één zin? Ja, dit was één zin.

Ik besloot na de ervaring van gisteren de bus te nemen. Daardoor was ik vrij vroeg in het centrum wat Sevilla, wat me de gelegenheid bood op zoek te gaan naar een zonnebrandcrème. Het bleek een helse klus om zonnebrandcrème te vinden met een factor lager dan dertig; als je dan ook nog een spray zoekt, wordt het helemaal lastig. Iets over enen arriveerde ik  onverrichter zake op het Plaza de España. Maar aldaar geen spoor van de organisatie…

Omdat ik te laat was, dacht ik dat de Spanjaarden stipt op tijd waren vertrokken. Al snel bleek dat er verspreid over het plein groepjes studenten stonden te wachten en de organisatie pas na half twee ons naar een grasveldje leidde, waar iedereen zijn lunchpakketje te voorschijn haalde. Er was watermeloen, pastasalade (uiteraard de verdienste van een Italiaanse) en ander lekkers dat niet op kwam.

Al snel hadden landgenoten elkaar gelocaliseerd en ook de Nederlanders wisten elkaar te vinden. Vrijwel allemaal in het bezit van een fiets (waar ik zelf ook naar op zoek ben, trouwens), vrijwel allemaal wat langer dan de gemiddelde uitwisselingsstudent en op ee enkeling na allemaal blond. In getale bleven we ruimschoots achter bij de Italianen, want daar zijn er ontzettend veel van. Maar echt ontzettend veel.

De verschillende landen moesten in een activiteit een sociaal probleem aankaarten en aangeven hoe een uitwisseling zou kunnen bijdragen aan de oplossing daarvan.Wij, als bewoners van ons fantastische land waar sociale problemen ofwel niet aan de hand zijn dan wel gebagatelliseerd worden, hadden wellicht de Zwarte Pieten-kwestie aan de kaak kunnen stellen, maar besloten het allemaal niet al te serieus te nemen en hielden een betoog over dat Nederlanders altijd gestresst zijn en dat het Erasmus-uitwisselingsprogramma ertoe kan bijdragen te onthaasten en minder punctueel te zijn. Alle andere landen stelden heftigere zaken aan de kaak: xenofobie, immigratie, drugskartels…

Na dit bijzondere onderonsje was het tijd om opnieuw de stad in te gaan. Omdat ik geen was had gedraaid was ik genoodzaakt een setje onderbroeken en sokken te kopen. En om morgen van het strand te kunnen genieten, was een grote handdoek ook wel fijn. Uiteindelijk heb ik zelfs nog een zonnebrandcreme én aftersun kunnen kopen, hetzij met factor dertig. Met temperaturen die rond de klok van acht nog rond de vijfendertig graden liggen, is zo’n hoge factor misschien zo gek nog niet.


IMG_20150919_193449_resized

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s