Drie maanden op de Alarmcentrale

Goedemorgen/-middag/-navond/-nacht, ANWB Alarmcentrale, u spreekt met Richard. Wat kan ik voor u doen? 

Dat moet de man gehoord hebben toen hij mij aan de lijn kreeg. Wat kon ik voor hem doen zodat hij niet die 9000 euro moest betalen voor een sleep? Blind van woede en wanhoop was hij niet in staat mij te horen zeggen dat dit omgerekend vanuit de lokale valuta een kleine 75 euro was en dat dit gewoon gedeclareerd zou mogen worden. Een andere man wist eigenlijk helemaal niet of ik überhaupt iets voor hem kon doen, toen hij met caravan en al vanwege een spoedgeval in the Middle of Nowhere werd achtergelaten door de sleper met wie hij op weg was naar een garage. En dat verhaal van die oude man die in het bos verdwaalde nadat hij op zoek ging naar de openbare weg, en die uiteindelijk gevonden werd door de plaatselijke politie, is helemaal een verhaal apart.

Een feelgoodstory was het verhaal van die vader die bereid was zo’n 1000 kilometer af te leggen om zijn zoon vanuit Nederland op te halen. Een ander goed voorbeeld voor al die mensen die zeuren en klagen over met name de hitte en de wachttijd, waren de mensen die aan het einde van de wereld stonden en onder het genot van borrelnootjes geduldig zo´n uur of vijf hebben staan wachten op de wegenwacht zonder ook maar één keer te klagen. Ik zal al die prachtige verhalen niet snel vergeten en ik had ze maar wat graag vereeuwigd in een blogartikel. Maar buiten het feit dat dit in principe allemaal vertrouwelijk is, had ik er waarschijnlijk niet eens tijd voor gehad.

Tijdens de topdrukte van het hoogseizoen, zo van juli tot half augustus, heb ik nauwelijks activiteiten buiten het werk om ondernomen: geen sportschool, geen dagjes weg of avondjes uit, zelfs niet shoppen, maar hooguit een keer uit eten. Vijf, zes of soms zelfs zeven dagen achter elkaar acht uur werken was de standaard, en op sommige dagen zelfs negen uur. Ochtenddiensten die om half zeven begonnen, avonddiensten die om twee uur ’s nachts eindigden, als je geluk had een week met gewone dagen met kantoortijden van negen tot vijf, maar ook twee keer een week die bruusk doorbroken werd met nachtdiensten van elf uur ’s avonds tot zeven uur ’s ochtends.

Wie op een bijvoorbeeld een willekeurige dag tijdens de topdrukte de Alarmcentrale binnenstapt, zal zien dat een honderdtal mensen bezig is met het opnemen van de alsmaar binnenstromende telefoontjes, afgewisseld met het inschakelen van wegen- of sleephulp, het bepalen van een diagnose, de voortgang checken van de reparatie, het uitzetten van een transport terug naar Nederland, het zoeken naar een huurauto, het in gang zetten van de sloop van een auto en bovenal de “Hoe gaat het met de klant?”-call: het eerste telefoontje na de intake van het pechgeval.

De laatste telefoon die ik aannam was van een meneer die een probleem had met de verlichting van zijn camper. Na ongeveer een uur wachten op de Duitse wegenwacht begon het alweer stilletjes aan licht te worden: hij zou doorrijden naar Nederland en daar wel naar de verlichting laten kijken. Zodoende was de laatste mail die ik verstuurde een annulering van de wegenhulp aan de Duitse wegenwachtcentrale en de laatste actie die ik in het systeem van de ANWB uitvoerde een “Gereedmelden afhandeling”. Dat was het dan. Een kwartier later stond ik buiten te wachten op de bus. Dit was het dan, de zomer voorbij.

Ik wil alle collega´s bedanken voor de prachtige tijd die we hebben beleefd op de Alarmcentrale. Hopelijk tot volgend jaar!

Advertenties

3 gedachtes over “Drie maanden op de Alarmcentrale

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s