So Yesterday | Wat is er geworden van… Daniel en Natasha Bedingfield?

In de eerste helft van de 00’s kon je simpelweg niet om de Bedingfields heen. In 2003 scoorde Daniel Bedingfield met If you’re not the one een grote internationale hit en een jaar later liet zus Natasha voor het eerst van zich horen met Single, dat opgevolgd werd door het internationaal succesvolle These words. Haar Unwritten behaalde in 2011 zelfs een notering in de Top 2000 op de 1972e plaats. Het was ook precies in 2011 dat Natasha voor het laatst van zich liet horen en van haar broer Daniel hebben we al veel langer niets meer gehoord. Wat is er met broer en zus Bedingfield gebeurd en wat doen ze nu?

Bedingfields

Daniel werd geboren in Auckland (Nieuw-Zeeland), maar groeide op in Londen. Zijn eerste succes had hij op 22-jarige leeftijd met I gotta get thru this, een nummer dat hij zelf had opgenomen met één microfoon, een compressor en een computer in zijn slaapkamertje. Het nummer werd opgepikt door een piratenzender en Daniel tekende al snel een platencontract en weerhield artiesten als Geri Halliwell van de eerste plaats in de hitlijsten. In 2002 verscheen zijn eerste album, met daarop onder andere de hits If you’re not the one en Never gonna leave your side. Daarna werd het al stil rondom Daniel, op een remixversie van If you’re not the one in 2008 na.

Of Daniel nu naar de achtergrond verdrongen werd door de opkomst van zijn zus Natasha, of dat Natasha juist de leegte opvulde die Daniel met zijn auto-ongeluk begin 2004 opvulde, is niet helemaal duidelijk. Vast staat dat Natasha met Single de Britse histlijsten binnendrong en met These Words en Unwritten ook Nederland veroverde.

Toch werd na de succesvolle titelsong van het album Unwritten alleen I bruise easily nog een hit en haar tweede en derde album waren weinig succesvol. Zo behaalden in 2007 I wanna have your babies en Soulmate van haar tweede album nog respectievelijk de 23e en 24e plaats in de Nederlandse Top 40. Tussen haar tweede en derde album na ze verschillende duetten op, zoals Say it again met Adam Levine en Jet Lag met Simple Plan. Dit laatste nummer stond maar liefst 11 weken in de Nederlandse Top 40 stond, iets wat sinds Unwritten (13 weken) niet meer gelukt was.

Haar laatste single was Strip me uit 2011, maar dat nummer kwam in Nederland niet verder dan de Tipparade en sindsdien hebben we dan ook niets meer van haar gehoord. Het derde album Strip me away werd zelfs niet eens uitgebracht in het VK, maar dat had ze enigszins aan zichzelf te danken: door haar succes in de Verenigde Staten, cancelde ze maar liefst twee keer haar Britse tour om te kunnen touren in de VS met onder anderen Justin Timberlake. Evenwel bracht Strip me away ook in de VS weinig te weeg. Haar vierde album werd in 2012 aangekondigd, maar is tot op de dag van vandaag nog niet uitgekomen.

I need some help, some inspiration
But it’s not coming easily
Trying to find the magic
Trying to write a classic
Waste bin full of paper
Clever rhymes, see you later

Wie nu de website van Natasha bezoekt, stuit op het nummer Hope, waarmee aandacht wordt gevraagd voor psychische gezondheidszorg voor vrouwen en dat voortvloeide uit een samenwerking met Philosophy Skin. De website van Natasha vertoont helaas geen enkel spoor van een aanstaand album en dat is jammer: met “Hope” laat Natasha zien (en horen) dat ze het zingen nog niet verleerd is en haar stijl is nog altijd vergelijkbaar met die van Unwritten.

Haar broer gooide het over een heel andere boeg. Hij trad op met The Raw Men Empire, een bandje uit Tel Aviv, en schreef muziek voor David Archuleta (winnaar van de Amerikaanse Idols 2008) en Pixie Lott. Hij nam een dancetrack op in Jamaica, keerde terug naar Nieuw-Zeeland en verbrak het contract met zijn platenlabel om voortaan met crowdfundig te gaan werken. In die opzet lijkt hij in zekere zin te slagen met zijn nieuwe album Stop the Traffik, waarvan de eerste single Secret Fear inmiddels uitgebracht is.

Het mag ironisch heten dat de videoclip van “Secret Fear” een leeftijdsbescherming heeft op YouTube, maar dat de video evengoed wel op de homepage van zijn website prijkt. De video is buitengewoon pikant en zal iedere onschuldige bezoeker die een Daniel Bedinfield à la If you’re not the one of Never gonna leave you side verwacht, verbazen. Met “Secret Fear” wist Daniel de Best Music Video-award op het Miami Short Film Festival en de Van Gogh Prize op het Amsterdam Film Festival binnen te slepen. Het feit dat de video kennelijk beter gewaardeerd wordt dan de muziek, is veelzeggend. Het nummer is dan ook een sinistere combinatie van een James Bond-soundtrack en een de inzending van Armenië op het Eurovisie Songfestival van vorig jaar.

Zou het de Bedingfields lukken om nog eens comeback te maken? Het ziet er naar uit dat Daniel liever “authentiek” en trouw aan zijn fans blijft dan dat hij voor het grote internationale succes wil gaan. Natasha hoeft het voor het geld ook niet te doen, want onlangs ontving ze nog dik aan royalty’s voor de door haar ingezongen titelsong Who I Am in de film “A Pirate Fairy”. Toch spreek ik de bij dezen de hope uit dat Natasha dat vierde album alsnog gaat uitbrengen.

No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else can speak the words on your lips

Leuk artikel? Like en deel!

Bronnen:

Afbeeldingen:

Advertisements

2 gedachtes over “So Yesterday | Wat is er geworden van… Daniel en Natasha Bedingfield?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s