BCN Week #8 | Tijd voor een bucket list!

Het is mooi geweest, met Pasen ben ik weer thuis. Dan maak ik nog wel net even de Semana Santa mee: iets waar ik veel over gehoord heb, relatief weinig over weet en überhaupt nooit in het echt gezien heb. De terugkeer naar Nederland is onvermijdelijk zonder baan, maar die terugkeer hoeft niet per se definitief te zijn. Misschien word ik halverwege april of mei ineens gebeld of ik de eerste van de eerstvolgende maand kan beginnen. Het kan zomaar.

Kasteel op de Montjuic

Afgelopen week wilde ik het kasteel op de Montjuic bezoeken, toen nog niet wetende dat dat vervolgens mijn hele week in de greep zou houden. Zaterdag kwam ik er ter plaatse achter dat het zondag na 15:00 gratis zou zijn, dus besloot ik een dag te wachten en die middag de immense begraafplaats op de Montjuic te bezoeken. Zondagochtend had ik een calçotada, wat echt een geweldige ervaring was en waar ik dubbel en dwars van genoten heb. Die calçotada werd “helaas” georganiseerd door een clubje Italianen en Spanjaarden en ondanks dat we om 11:00 verzamelden, waren pas 13:00 op plaats van bestemming en konden we pas rond de klok van vier daadwerkelijk gaan eten. Mijn snode plan gratis het kasteel te bezoeken, viel in duigen.

cal2

Die maandag werd ik ziek, dinsdag ziekte ik nog wat uit en woensdag moest ik op pad om foto’s te maken voor een blog. Op donderdag was ik daadwerkelijk voornemens het kasteel te gaan bezoeken, maar we werden overvallen door laaghangende bewolking en dus zou het zonde zijn de Montjuic te gaan bezoeken, omdat je dan niet zou kunnen genieten van de mooie uitzichten die je daar doorgaans hebt. De dag dat ik dit schrijf, vrijdag, is het er dan eindelijk van gekomen: er is een last van mijn schouders gevallen.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

La Seu d’Urgell

Het besef dat ik hier nu nog maar twee volle weken ben, begint langzaamaan door te sijpelen. Ik moet nog zoveel doen! Wat ik naast het kasteel op de Montjuic, inmiddels ook van mijn lijstje kan afstrepen is een bezoek aan La Seu d’Urgell: op het moment dat deze blog post verschijnt, zit ik in de trein richting Barcelona om aldaar over te stappen op de trein naar Puigcerdà: een treinreis die David Martín in Het Spel van de Engel van Carlos Ruiz Zafón overigens ook maakte. In Puigcerdà word ik opgehaald door een oude bekende om richting La Seu te gaan.

Zes jaar geleden vertrok ik samen met een handjevol andere 5VWO’ers die Spaans volgden richting Barcelona. Na een paar dagen daar doorgebracht te hebben, trokken we noordwaarts richting La Seu. Daar stond de school van de leerlingen die in januari eerder dit jaar een bezoek aan ónze school in Nederland hadden gebracht in het teken van een uitwisselingsproject: nu was het onze beurt.

Ik logeerde bij een meisje met heel aardige ouders die, zoals gebruikelijk in Spanje, nauwelijks Engels spraken. Een anekdote die ik tot op de dag van vandaag aanhaal is de eerste avond waarop haar moeder tegen mij zei dat we “children” zouden gaan eten. Ze realiseerde zich dat ze een fout maakte en zij toen vrijwel direct “O nee, kitchen!”, waarop haar dochter haar vertelde dat het “chicken” was. Gelukkig maar.

Een paar jaar geleden, toen ik met mijn ouders en broer op vakantie was aan de Costa Brava, bracht ik opnieuw een bezoek aan La Seu. Door een speling van het lot – of door de minimale waarde die Spanjaarden hechten aan het maken van afspraken – heb ik toen alleen de oma van het gezin kunnen zien. Dat was overigens niet minder gezellig en misschien nog wel eens te meer bijzonder hoe gastvrij zij ons ontving. Zij sprak geen Engels, ik sprak al een behoorlijk woordje Spaans en mijn ouders en broer konden eigenlijk voor het eerst zien hóe leuk ik het vond (en vind!) om Spaans te spreken.

Ik hoop dat al dat moois dat La Seu d’Urgell te bieden heeft,  weer te kunnen zien het komende weekend. Ik ben van plan alles te bezoeken waar we zes jaar geleden ook geweest zijn. Op Andorra na dan, want dat heb ik na twee keer wel gezien…

Bucket List

Maandag ben ik weer terug in Barcelona en moet ik een bucket list zien af te werken. De persoonlijke must-see’s staan dikgedrukt, de rest komt in aanmerking voor de skip list. Bij dezen:

  • Casa Batllò
  • Dierentuin
  • Fundació Joan Miró
  • La Sagrada Familia
  • Montserrat
  • Museu d’Història de Catalunya
  • Museu del Disseny
  • Museu Nacional d’Art de Catalunya
  • Poble Espanyol (museum)
  • Santa Eulàlia-kathedraal
  • Santa Maria del Mar-kathedraal
  • Santa Maria del Pi-basiliek
  • Sitges
  • Tibidabo

En dan heb ik het nog niet eens over alle stadswandelingen die ik nog moet maken! De strategie: elke dag een wandeling en alles wat ik tegenkom dat op de bucket list staat, bezoeken. Het kan dus niet anders dan dat ik volgende week een hoop te vertellen heb. Althans, als met deze bucket list niet hetzelfde gebeurt als met mijn plan om het kasteel op de Montjuic te bezoeken, natuurlijk…

stadsgidsen

Afgevinkt

Misschien vraag je je af wat ik dan wél gezien heb, als ik nog zo veel te doen heb. Bij dezen, voor de volledigheid, een lijst met alle dingen die ik al wél gezien heb. In cursief staan de dingen die ik voordat ik in januari in Barcelona arriveerde, al eens bezocht had.

  • Camp Nou (Barça-stadion)
  • Casa Milà (La Pedrera)
  • Figueres
  • Girona
  • Industriële School
  • Kasteel op de Montjuic
  • La Sagrada Familia
  • Merced-basiliek
  • Mercat del Born
  • Olympisch stadion
  • Parc Güell
  • Sant Pau-ziekenhuis
  • Teleférico

Je merkt het al: Barcelona werd niet in één dag gebouwd. En is ook niet in één dag te bezichtigen. 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s