BCN Week #7 | Tot de Semana Santa of daar voorbij?

De plicht die ik mezelf opgelegd heb om elke ochtend om 9:00 een vlog online te hebben op Youtube, heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen week vrijwel elke nacht pas de volgende dag sliep. Maar ik deed het bewerken van de vlogs met liefde en bovendien wordt het vloggen op zichzelf ook steeds meer een tweede natuur. Maar maakt al dat dagelijks vloggen zo’n wekelijkse update op schrift niet wat overbodig? We zullen zien.

Figueres

Het is je waarschijnlijk niet ontgaan dat de week gelijk goed begon met een tripje naar Figueres. Daar heb ik ontzettend van genoten, zowel van het bezoek aan het kasteel Sant Ferrán langs de AP-7 als het bekijken van de kunstwerken in het theatermuseum Dalí.

Het kasteel Sant Ferrán werd in de 18e eeuw gebouwd volgens de toen gevestigde bouwprincipes van maarschalk Vauban, met drie bolwerken. In eerste instantie diende het kasteel als verdedigingswerk op de grens van Frankrijk en Spanje, die later naar het noorden zou opschuiven. Het kasteel bleef van strategisch belang tot aan de burgeroorlog in Spanje in de jaren dertig van de vorige eeuw, toen de republikeinen zich steeds meer noordwaarts terugtrokken.

sant ferran

Opvallend is dat wegens financiële tekorten die ontstonden nadat Spaanse kolonies massaal de onafhankelijkheid verklaarden, het kasteel nooit is afgebouwd. De verwoestingen die in de Spaanse burgeroorlog plaatsvonden – de Republikeinen bliezen als laatste strohalm de munitieopslagplaatsen op – zorgden ervoor dat verschillende gedeelten van het toch al minimale bouwwerk ten gronde gingen.

dali 0204

Het Dalí-museum was een ervaring op zich. Je moet er wel van houden, maar met de kanttekening dat het bijna onmogelijk is om van álles van Dalí te houden. Daar is zijn werk te divers voor: tenzij je een échte surrealismeliefhebber bent, dan houd je inderdaad van alles wat hij gedaan heeft. Het is een must-see als je aan de Costa Brava verblijft, en dat merk je dan ook duidelijk als je zelfs in het laagseizoen, op een zondag, over de toeristen struikelt. Om over irritante Franse middelbare scholen nog maar te zwijgen: je zou bijna overwegen het kasteel Sant Ferrán in ere te herstellen om de invasie van de Fransen waar Figueres, op slechts een half uurtje van de grens, onder gebukt gaat, neer te slaan.

dali 0103

Een rustige week

De rest van de week was buitengewoon rustig. Ik heb eigenlijk niets bijzonders gedaan, behalve geblogd en gevlogd en zelfs nog geflogd en voor al die blogs, vlogs en flogs ben ik meerdere keren op pad gegaan. Het zou leuk zijn als ik met al dat loggen een boterham kon verdienen, maar om dat te bereiken is nog een lange weg te gaan. Halverwege de week was mijn banksaldo tot onder de 100 euro gedaald en moest ik – terwijl ik me eigenlijk voorgenomen had dat niet meer te doen – opnieuw geld overmaken vanaf de spaarrekening. Maar het is het waard: ik heb het reuze naar m’n zin en ik heb nog geen moment spijt gehad dat ik gegaan ben.

Eén van de grotere uitgaven die ik afgelopen week gedaan heb is voor twee grammaticaworkshops, in het verlengde van de cursus die ik afgelopen maand heb gedaan. Vrijdag vond de eerste plaats over de verleden tijden. In welke volgorde behandelen we die? Wat zijn de beste strategieën om de verleden tijden uit te leggen? Vooral keken we ook naar verschillende soorten opdrachten die je zou kunnen gebruiken. Al deze informatie neem je mee als bagage in je verdere loopbaan als docent en ik ben dan ook heel blij dat ik de kans benut heb deze cursus te volgen. Volgende week hebben we nog een workshop over de subjuntivo, voor sommigen misschien beter bekend als de conjunctief of aanvoegende wijs.

Na afloop van de workshop werden de twee docentes door iedereen bedankt met twee zoenen: ik vond dat nogal apart om te doen als iemand een workshop heeft gegeven (als je van iemand een half jaar of een jaar les hebt gekregen, is het een ander verhaal). Uiteindelijk besloot ik niet de spelbreker te zijn en heb ook ik de twee docentes twee zoenen gegeven. Twee! Niet vergeten! Het is me al meermaals gebeurd dat ik er toch drie deed en ik kan je vertellen dat er maar weinig dingen in de wereld zijn die minder genant zijn.

Wat brengt de dag van morgen?

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het er niet naar uitziet dat ik binnen nu en twee weken werk zal vinden waar ik in april al kan beginnen. Daarom heb ik voor nu besloten dat ik na de Semana Santa, de week voor Pasen die in Spanje een heuse belevenis is, terug te gaan naar Nederland. Natuurlijk houd ik alle contacten aan die ik hier in Barcelona heb opgedaan aan en blijf ik zoeken naar werk. Mocht de kans om ergens aan de slag te gaan zich halverwege april aandoen, of misschien zelfs wel in mei, zou ik zo weer terug gaan naar Barcelona.

Desalniettemin heb ik ook nagedacht over wat ik na de zomer wil doen, maar daarmee is nog geen beslissing genomen. In ieder geval heb ik me ingeschreven voor een educatieve master aan de Universiteit van Sevilla, diezelfde als waar ik vorig jaar ook op ingeschreven had en waarvoor ik pas in oktober toegelaten werd. Daarmee is niet gezegd dat ik ga studeren in Sevilla het volgende cursusjaar, maar het is in ieder geval ook niet uitgesloten en houden we alle mogelijkheden open. Daar hou ik namelijk van: alle opties open houden. We zullen wel weer zien wat mañana ons brengt…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s