BCN Week #5 | Fietsen, lesgeven en voetbal

Liep ik vorige week nog vrolijk door Girona, nu lig ik een beetje krakkemikkig in bed met een griepje. Getuige onder andere de vele kuchjes en zakdoekjes in de trein (en dan niet de zakdoekjes die door dak-/werklozen aan de man worden gebracht), de buren die ik ’s nachts hoor hoesten en het feit dat ik al de derde van de vijftien cursisten ben op wie de griep vat heeft gekregen, lijkt er sprake van een lichte griepgolf. Als je dan dagelijks heen en weer (soms zelfs twee keer) met de trein naar Barcelona gaat, kun je er bijna niet aan ontkomen… Tel daar nog eens bij op dat het soms echt stralend weer lijkt en je met je jas open over straat loopt en daarmee zo een koudje gevat hebt. Waarom denk je anders dat die Spanjaarden zo stoïcijns hun winterjas aanhouden? Ik daarentegen heb niet eens een winterjas meegenomen…

Ondanks dat ik me nu wat beroerd voel, begon afgelopen zaterdag wel degelijk goed met een fietstocht onder leiding van een gids. Op de fiets verkenden we de oude stad van Barcelona. Zoiets zou in Utrecht geen probleem zijn – daar zijn op sommige plekken de voetgangers in de minderheid –, maar in Spanje is men nog niet zo gewend aan fietsverkeer door de maar wat nauwe straatjes van de gotische wijk en de oude wijken daaromheen. Het was al met al een bijzondere ervaring, waarbij de gids ons naar exclusieve plekken bracht waar je normaal niet zo snel komt. Echt een aanrader voor als je de stad voor het eerst bezoekt, maar ook als je de stad juist al wel redelijk kent en daardoor de highlights kan overslaan om de wat meer onontdekte plekjes van Barcelona te bezoeken.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Een ander hoogtepunt was zonder twijfel afgelopen woensdag, toen ik samen met vier medecursisten een les mocht geven aan een 24-tal Erasmus-studenten van de Universitat Pompeu Fabrà. Italianen, Brazilianen, Fransen, Koreanen, mensen uit de Verenigde Staten en zelfs twee Nederlanders. De les was weliswaar helemaal uitgestippeld voor ons en we hoefden het alleen maar ten uitvoer te brengen, maar dat maakte het niet minder spannend. Voor mij ook eens te meer omdat het natuurlijk allemaal in het Spaans moest, wat voor de andere vier weliswaar hun tweede taal is na het Catalaans, maar niettemin een taal die ze dagelijks spreken vanaf dat ze klein zijn, op een catalanisme hier en daar na, tot in de puntjes beheersen.

Toen ik eenmaal van wal stak, was ik vrij van zenuwen. Wat een heerlijk gevoel om les te geven aan studenten die speciaal Spanje hebben uitgekozen als bestemming voor hun uitwisseling – hetzij in sommige gevallen als tweede keus – en die Spaans willen leren om meer één te kunnen worden met de vreemde cultuur waarin ze zo plotseling beland zijn. Dat voelt toch heel wat beter dan lesgeven op een middelbare school, waar leerlingen Spaans vaak kiezen omdat ze of geen Frans of geen Duits of geen van beiden willen leren, en waar de gemotiveerde leerling die écht Spaans wil leren eerder uitzondering dan regel is. Maar ondanks de vervelende pubers die liever een dag mooi weer hebben, het stressvolle voorbereiden van lessen die nooit volgens plan gaan en het rampzalige orde houden in de tweede klassen van de havo, heeft ook dat zijn charmes.

De volgende dag, donderdag, begon bijzonder. Het was de eerste keer dat er een blogpost van mij verscheen op barcelonainfo.nl. Een heuse primeur omdat ik nog nooit had geschreven voor een andere site dan mijn eigen blog. Wat ik voor barcelonainfo.nl ga schrijven is de Me Gusta-serie (maar dan onder de Catalaanse naam M’agrada) en een serie Pròxima Estació, over belangrijke personen in de geschiedenis naar wie een metrostation vernoemd is. De eerste blogpost van donderdag was een verslag van de fietstocht die ik afgelopen zaterdag gemaakt heb.

pizza

Diezelfde donderdag keek ik ’s avonds naar AS Roma – Feyenoord in een Italiaanse sportbar in de gotische wijk. Ondanks dat ik me op voorhand niet al te best voelde, had ik toch de drang om de wedstrijd te zien. Het was immers zo dat mijn broer en vader daar in Rome in het stadion zaten, en dan is het leuk om mee te leven. Zeker als dat gaat onder het genot van een heerlijke pizza marinara en je ook nog even je Italiaans kan oefenen. Al valt dat niet mee als je continu Spaans en Catalaans om je heen hoort…

Vrijdag was een dag om lekker in bed te blijven liggen, maar er moesten ook boodschappen gedaan worden. Het liefst ga ik altijd naar het een grote supermarkt, en dat is dan vaak de Auchan (hier de Alcampo) in Diagonal Mar of de Carrefour in Badalona. Die dag ging ik naar de Carrefour, maar daar kleeft altijd één groot nadeel aan: de IKEA zit er praktisch naast en dat blauw met geel oefent een enorme aantrekkingskracht op mij uit. Ook deze keer kon ik het niet laten… Maar dankzij een bliksembezoek aan de Zweedse supermarkt kon ik diezelfde avond nog wel een heerlijk dessert met vossenbessen maken.

Komende week is de laatste week van de cursus aan de Universitat Pompeu Fabrà en ook de week waarin ik een knoop zal moeten doorhakken hoe lang ik in El Masnou kan blijven. De huur van april moet namelijk per 1 maart betaald worden en als ik geen werk vind, betwijfel ik ten zeerste of ik het zonder baan financieel kan en wil redden tot in april. Een spannende week dus!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s