BCN Week #4 | Wow, we’re going to… Girona!

wpid-img_20150213_222108.jpg

Hoewel een aantal volgers het er niet mee eens zal zijn, ben ik blij dat ik niet meer elke dag een blog schrijf. Elke zaterdag een wekelijkse blog is al moeilijk genoeg, sterker nog: op het moment van schrijven is het al 24 minuten zaterdag. Zo’n drie uur geleden ben ik thuis gekomen van een middagje Girona, en dat nog wel met een niet al te best gevulde maag (tenzij je drie bananen en een halve zak chips tot een maaltijd mag rekenen). Die maag had te lijden onder het feit dat er in het centrum van Girona geen McDonald’s te vinden was, wat ik overigens een macabere constatering vind aangezien we het wel over de op één na grootste stad van Catalonië hebben.

Enfin, hoe dat daar allemaal ging in Girona kun je morgen op YouTube zien. Ik heb er flink op los gevlogd in Girona met maar liefst 84 videofragmenten die ik uiteindelijk allemaal in één niet al te lang durende vlog moet zien te proppen. Gelukkig zijn de wind en de zon spelbrekers geweest en is zo ongeveer de helft van het videomateriaal onbruikbaar. Wat overigens niet wegneemt dat ik echt m’n lens moet gaan schoonmaken omdat het echt heel hinderlijk is als de zon schijnt en je vlekken ziet, en misschien ook wel een windkapje of iets dergelijks moet kopen voor op m’n camera. Verder heb ik ook veel gefilmd met m’n nieuwe mobiel en ik ben benieuwd of er kwaliteitsverschil in zit. Het zou zomaar kunnen dat m’n mobiel betere video’s maakt dan m’n camera…

Een grote boodschap

Maar hoe zag de rest van de week er eigenlijk uit? De week begon met een grote boodschap in letterlijke zin. Ik vond dat ik te weinig overzicht had op en controle over mijn uitgaven en dus leek het me beter één keer per week boodschappen te doen. Dat gaat me aardig goed af, al heb ik tussendoor wel extra brood bij moeten halen omdat dat veel sneller op ging dan ik dacht. Ook heb ik nog even een courgette gekocht in de loop van de week omdat ik vergeten was dat die wel degelijk bij de nasigroenten hoort.

Wat ook even wennen is, is dat vlees voortaan ingevroren bewaard moet worden. Dat in de vriezer doen vergeet ik niet, het er op tijd eruit halen is er meermaals bij in geschoten. Daar stond ik dan met een bevroren klomp gehakt in m’n wokpan, een beetje de inmiddels warm geworden laag er af te schrapen totdat de hele klomp ontdooid was…  Eind goed, al goed: het was wel erg lekker.

Sollicitatiegesprek

Aan het begin van de week had ik goede hoop dat er schot in de zaak zou komen wat betreft werk. Zo werd ik onder andere uitgenodigd om woensdag op sollicitatiegesprek bij The Kids & Us, een school die Engelse les aanbiedt aan kinderen, van de allerkleinsten tot tieners. Hoewel ik maandag pas had gesolliciteerd, werd ik dinsdag al uitgenodigd om woensdag te komen. Ondanks deze kennelijke haast, kunnen ze me pas iets aanbieden vanaf juni, als het Summer Camp begint, met uitzicht op een baan als docent Engels vanaf september. Daar koop ik natuurlijk niets voor…

Het bloggen en vloggen neemt wél een vogelvlucht. Binnenkort mag ik als gastblogger gaan schrijven voor barcelonainfo.nl. Naast de Me Gusta-serie, die ik daar zal voortzetten, ga ik ook een nieuwe serie beginnen die langs de metrolijnen van Barcelona belangrijke personen in de Spaanse, Catalaanse of Barcelonese geschiedenis. Denk aan Santa Eulàlia, comte Urgell, Urquinaona, om er een paar van Lijn 1 te noemen.

De aanvoegende wijs

Op de cursus hebben we, een groepje van vijf, deze week een les gegeven aan onze medecursisten. Mij was de taak toebedeeld om de imperfecto de subjuntivo (verleden tijd van de aanvoegende wijs) uit te leggen. Geen eenvoudige klus, maar gelukkig is het niet één van de moeilijkere onderwerpen om uit te leggen, zoals de verleden tijden of de presente de subjuntivo (tegenwoordige tijd van de aanvoegende wijs). Ik werd tijdens m’n stage altijd een beetje ongemakkelijk als ik een klas voor me had waar een native speaker in zat, en nu moest ik les geven aan maar liefst 7 native speakers en onder het toeziend oog van de docent… Volgende week gaan we écht les geven: dat wil zeggen dat we opnieuw in groepsverband ieder een deel van een les voorbereiden en die les gaan geven aan internationale studenten die op uitwisseling zijn aan de Universitat Pompeu Fabrà. En het onderwerp is… de presente de subjuntivo. Olé. Klein voordeel: native speakers zitten er niet bij.

De aanvoegende wijs bestaat ook in het Nederlands in de vorm van “Leve de Koning!” en “Moge de beste winnen”.

Het volgen van de cursus brengt mij veel nieuwe inzichten en vooral dat het ontzettend goed zou zijn om in Spanje een lerarenopleiding te volgen. Natuurlijk is het zo dat die opleiding niet afgestemd is op het Nederlandse onderwijs en dat je altijd nog een specifiek lerarentraject zal moeten volgen in Nederland om je eerstegraads te halen, maar het is wel bijzonder nuttig om je taalvaardigheid in dergelijke mate te verbeteren dat je echt de doeltaal, het Spaans, als voertaal in de klas kan gaan gebruiken. Nu voel ik me daar simpelweg niet comfortabel genoeg mee en is het verleidelijk om continu terug te vallen op het Nederlands. Dat zouden we niet moeten willen.

Wat je veel ziet in het onderwijs is dat taaldocenten naar verloop van tijd de taal helemaal niet meer zo goed beheersen en het lastig vinden om de taal te gaan spreken omdat ze die, door het continu zo stelselmatig bestuderen van de taal in de lessen, als onnatuurlijk gaan ervaren. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen jaar later naar Spanje had moeten gaan, want ook ik merk nu al – na een jaar Vertalen te hebben gestudeerd en nauwelijks aan spreekvaardigheid te hebben gewerkt – dat ik het lastiger vind om comfortabel Spaans te spreken dan dat ik dat ooit gevonden heb. Vergis je niet: de laatste taalvaardigheidscursus Spaans die ik gevolgd heb aan de Universiteit Utrecht was 3 jaar geleden en sindsdien ben ik nauwelijks meer op de vingers getikt wat betreft taalfouten. Daar slik en schrik je van.

Het zorgt er in ieder geval voor dat ik niet meer zo goed weet wat ik volgend jaar wil – voor zover ik dat al wist, want plannen veranderen elke maand opnieuw. Het wordt eens tijd om eens een midagje op het strand te gaan zitten en eens na te denken…

Eén uur, tijd om naar bed te gaan.

Vlog (Engels)

Advertisements

Een gedachte over “BCN Week #4 | Wow, we’re going to… Girona!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s