Me gusta de metromuzikant

Metrostation Verdaguer

Muzikanten, ze zijn overal in te vinden in hartje Barcelona. Op straat natuurlijk, maar ook ondergronds. In smalle gangenstelsels met lage plafonds, vieze gelige tegeltjes en slechte verlichting. Ik heb niet over een één of andere aftandse club, maar over de gangenstelsels die het overstappen op een andere metrolijn makkelijker zouden moeten maken.

Nederlanders komen van een koude kermis thuis als ze overstappen op een andere lijn van de Barcelonese metro. Wie in Amsterdam overstapt van lijn 50 naar lijn 53 stapt gemakkelijk over op station Van der Madeweg: je kunt in sommige gevallen zelfs op het perron blijven staan. Wie in Rotterdam van lijn C naar lijn D overstapt, hoeft bij Beurs alleen maar de roltrap naar beneden te nemen. Maar wie in Barcelona van lijn 4 naar lijn 3 overstapt bij Passeig de Gràcia moet een kleine 3 minuten door een soort dwangbuis lopen, een afstand die op zichzelf al een metrolijn zou rechtvaardigen. Gelukkig zijn er vaak de muzikanten die dit overstapleed verzachten. De ene dag een wat excentriekere meneer of mevrouw dan de andere dag, maar altijd iemand die muziek speelt voor al die forenzen die niet beter weten en al die teleurgestelde toeristen die dachten even snel over te stappen.

Als ik moet overstappen van lijn 3 op lijn 4, ontwijk ik Passeig de Gràcia en stap ik uit bij Liceu en loop dan over de dwarsstraat in de gotische wijk naar Jaume I.

Soms zijn er ook muzikanten ín de metro, en nog veel vaker in de trein: iets wat in Nederland eigenlijk ondenkbaar is. De muzikanten zijn grofweg onder te verdelen in twee soorten: de professionele muzikanten met fatsoenlijke kleding, fatsoenlijke instrumenten, fatsoenlijke stemmen en, als ze echt goed zijn, zonder achtergrondmuziek; en de sloeberige muzikanten met een beetje smoezelige kleding, instrumenten waar je zeker in kleine ruimtes niet altijd even vrolijk van wordt (een accordeon bijvoorbeeld) en stem die niet altijd even zuiver is en waarbij een eventuele versterker met achtergrondmuziek de onzuivere noten hier en daar nog weet te maskeren. Ik vraag me altijd of ze in het bezit van een vergunning en een vervoerbewijs, met de kanttekening dat je je ook af kunt vragen of dat überhaupt van belang is in Spanje.

De muzikanten kunnen vaak op de sympathie van de gemiddelde Barcelonees rekenen. Dat is waarschijnlijk enerzijds vooral te danken aan de liefde voor de gitaar die Spanjaarden met de paplepel ingegoten krijgen en anderzijds toch ook aan de nog vervelendere lotgenoot van de metromuzikant: de arme sloeber die kauwgompjes of zakdoekjes probeert te slijten om brood (of drugs?) op de plank te krijgen. Het gaat altijd vergezeld van een wanhopige briefje met spelfouten, waarin de arme sloeber meestal uitlegt dat hij geen werk heeft, maar wel kinderen. Bij uitzondering koopt iemand eens een kauwgompje of een zakdoek, waarschijnlijk meer uit noodzaak dan uit naastenliefde.

En tot slot is er ook nog een hybride soort: de arme sloeber zijn zakdoekjes heeft ingeruild voor een gitaar of accordeon in de hoop van twee walletjes te kunnen eten. In een enkel geval blijkt zo’n arme sloeber een onontdekt talent te zijn en dat stemt de meeste mensen toch vrolijk: echt goede muziek breekt tenslotte wel heerlijk de sleur van het reizen met het openbaar vervoer in de spits.

Videocompilatie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s