Me gusta door rood lopen

1316516327652

In deze nieuwe serie Me gusta (Vind ik leuk) komen allerlei eigenaardigheden van de Spaanse cultuur aan bod. Leuke dingen, dat zeker, maar vooral toch eigenaardigheden die misschien iets minder prettig zijn en niet zo goed passen bij het Spanje waar we altijd van dromen. Natuurlijk, er zijn stranden, villa’s, een restaurant op elke hoek van de straat en jachthavens en pretparken tot en met. Maar aan diezelfde kust staan ook gewoon huizen met enkelwandige ramen en een trappengat waar de wind doorheen blaast. Vaak zal het zo zijn dat al die fenomenen en eigenaardigheden die aan bod komen op de één of andere manier altijd weer, hetzij in mindere of grotere mate, te herleiden zijn naar één ding: inefficiëntie. Want inefficiënt, dat zijn ze, die Spanjaarden.

Vandaag werpen we een blik op een fenomeen dat onder andere in Barcelona en omstreken te vinden is. Waarschijnlijk ook in andere regio’s (ik ben immers niet overal geweest), maar zover ik me kan herinneren in ieder geval niet in Madrid. Het gaat namelijk om de verkeerslichten. In de eerste plaats zijn er in Barcelona geen leuke deuntjes te horen zoals in Madrid: de stoplichten maken geen enkel geluid, ook geen Nederlands getik als het stoplicht op groen staat. En als dat voor de blinde medemens al niet onvriendelijk genoeg is, blijkt ook nog eens dat kijken een essentieel onderdeel is om over te steken in Barcelona.

Door rood lopen is aan de orde van de dag in Barcelona en sterker nog, soms is het zelf veiliger om over te steken als het rood is dan te wachten tot het groen wordt. Het gaat in Barcelona namelijk als volgt: als het voetgangerslicht groen is, dan staat het verkeerslicht voor het rechtdoorgaande verkeer op rood. Maar het naar rechts afslaande verkeer – naar links mag immers sowieso niet – mag wel gewoon rijden, en dat is eigenlijk veel gevaarlijker. Als het stoplicht op rood is weet je in ieder geval zeker dat er geen afslaand verkeer is en daarmee vergroot je je overlevingskansen. Zolang er niets rechtdoor komt knallen, natuurlijk…

Toch is het zo dat dat vaak het geval is: het voetgangerslicht staat dikwijls op rood terwijl er helemaal geen rechtdoor gaand verkeer aan komt. Dat heeft er alles mee te maken dat er geen knopjes zijn om als voetganger aan te geven dat je staat te wachten en dat er evenmin sensoren in het wegdek zitten om te detecteren of er een auto voor het stoplicht staat. Kortom: de hele verkeersregeling wordt afgestemd op tijd, althans, dat neem ik aan: het zou ook zomaar compleet random kunnen zijn wanneer stoplichten op rood en groen gaan. Dit heeft hoe dan ook tot gevolg dat Barcelonezen te voet de regels simpelweg aan hun laars lappen. Ze kijken niet langer naar het voetgangerslicht en soms leidt dat ertoe dat het voetgangerslicht allang op groen staat, maar dat de Barcelonezen nog staan te kijken of de kust veilig is om over te steken. Toen ik in december in Barcelona was, was ik vaak nog één van de eersten die zijn voet op het asfalt zette, maar ook dat is inmiddels niet meer het geval en ook ik denk soms: kijk nou, het verkeerslicht is gewoon groen.

Geen mannetje met kleine voetjes in Spanje…

Het systeem lijkt ook nog eens traag: het duurt zeker 3 tot 5 seconden voordat het voetgangerslicht op groen springt als het verkeerslicht voor het wegverkeer op rood is gegaan, en andersom. Misschien is dit in Nederland ook wel zo, maar doordat de verkeerslichten voor weg- en voetgangersverkeer op dezelfde paal en op dezelfde hoogte zitten (zie de afbeelding bovenaan), is deze verspilling van seconden zelfs voor Spanjaarden heel confronterend. Om zo snel mogelijk over te kunnen steken als het druk is, kijken mensen dan ook naar het verkeerslicht van de auto’s om te bepalen of ze al kunnen: hé, het is rood, wij kunnen alvast. Tegen de tijd dat de eerste voetgangers de overkant hebben bereikt, springt het voetgangerslicht pas op groen. Het is een gevaarlijke instinctverandering, want het is mij al één keer gebeurd dat ik naar het verkeerslicht van het wegverkeer keek, zag dat het groen was en dacht: hé, het is groen, ik mag. Omdenken, dus.

Een geluk bij een ongeluk is dat het grootste gedeelte van Barcelona, en dan met name het centrum en de Eixample, eenrichtingsverkeer is. Je hoeft maar aan één kant te controleren of er iemand aan komt, hoewel ik zelf toch instinctief links en rechts blijf kijken, ongeacht welke richting het verkeer vandaan komt. En dat is misschien maar goed ook, want de Diagonal, één van Barcelona’s belangrijkste boulevards, is géén inrichtingsverkeer… En het gebeurt meermaals dat mensen die nog niet zo lang in Barcelona zijn, mensen zoals ik dus, dat vergeten… Het is misschien sowieso maar beter niet al te veel te wennen aan deze aandelaarslapperij van regels, want in Nederland breng je het er niet levend van af.

eixample-320
De Eixample, doorkruist door de Diagonal.

Afbeeldingen:
1. http://estaticos.elperiodico.com/resources/jpg/2/5/1316516327652.jpg
2. http://bin.snmmd.nl/m/m1eyom0w5lhj.jpg
3. http://www.tourist-barcelona.com/images/eixample-320.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s