BCN Dag #5 | Hollandse zuinigheid wordt direct afgestraft

ikea-ps-mesa-de-almacenaje-colores-variados__0286048_PE412781_S4
IKEA PS salontafel

De IKEA en ik hebben een bijzondere band, al een paar jaar. Mijn kamer thuis is bijna volledig IKEA (op de vloer en de bureaustoel na). De inrichting zoals die nu is heb ik al zo’n 6 tot 7 jaar en m’n handen jeuken al een tijdje om weer van stijl te veranderen. Ik wil van de Hemnes naar de IKEA PS-serie en ik wil van rood en bruinzwart eigenlijk naar oranje en lichte aardekleuren, met hier en daar fel blauw of geel bijvoorbeeld. Maar ja, de gelegenheid om daaraan te beginnen heeft zich vooralsnog niet aangediend. Althans, niet helemaal. Het is nu eenmaal zo dat wat mij betreft die gelegenheid zich aandoet als ik op mezelf ga wonen…

Nu ik hier in Spanje een nieuwe kamer heb, mag ik best een beetje smokkelen: dit is toch ook best op mezelf. En bovendien kan het helemaal geen kwaad om alvast wat accessoires in de nationale kleuren van je thuisland aan te schaffen onder het mom van een lichte vorm van Oost-Indisch heimwee. Een oranje plantenpot (met narcissen), een oranje geurkaars (sinaasappel, toch nog een beetje Spaans) en een oranje bak voor de vuile was. Verder heb ik ook nog een leuke geurstokkenset gekocht met een vierkante vaas, waar dan weer grijszwarte steentjes in gaan, waarvan ik eerlijk moet zeggen dat het eigenaardig dicht bij die potpourieprut komt. Verder kocht ik nog twee bakjes om kliekjes te bewaren en ook nog een plaid, want het ontbreken van centrale verwarming hier is soms nogal een gebrek. En met name in de winter.

Winter of geen winter, bijzonder lang heb ik in de IKEA rondgelopen. Maar de IKEA in Spanje is dan ook een heel andere ervaring dan in Nederland. In de Spaanse IKEA klinkt een lounge-achtige melodie die niets lijkt op de hyperactieve reclames en deuntjes in de Nederlandse IKEA. Iedereen loopt ook in een slakkengang door de winkel, behalve ik natuurlijk, die nog steeds in zijn aloude Nederlandse haast door de winkel crosst. Ik ging dan weer even terug naar een afdeling waar ik in eerder geweest was, of misschien nog wel een keer. Echter zijn er bij de Spaanse IKEA niet zoveel shortcuts als in de Nederlandse IKEA, helaas, en liep ik meermaals tegen het verkeer in. Het gebrek aan shortcuts is opnieuw een schoolvoorbeeld van Spaanse inefficiëntie.

Het eerste wat ik deed, overigens, was een kop thee halen. Het was koud, erg koud, en ik was zo slim om geld te besparen door niet met de metro te gaan, dacht ik. Bij de halte Espanya moest ik overstappen, maar omdat ik van vervoerder moest willen, moest ik ook opnieuw in- en uitchecken. Daar voelde ik niet zoveel voor: het was immers nog maar twee haltes vanaf Espanya naar de IKEA en bovendien stond op de website van de IKEA dat als je de metro nam (en dus niet de FGC, de andere vervoerder), je uit kon stappen bij Espanya. Nou, dat is me duur komen te staan. Het was die één en een kwart euro meer dan waard geweest om die drie haltes verder te reizen…

In Nederland is een afstand van twee haltes namelijk prima te voet af te leggen, hoewel dat niet meer geldt voor de recenter aangelegde metrolijnen. Als je vanaf Oostplein naar Eendrachtsplein moet in Rotterdam of van Lelylaan naar Sloterdijk, dan is die afstand best te voet af te leggen. Mensen die vanaf Prinsenlaan de metro naar Alexander nemen, die verklaar ik voor gek of daarvan vermoed ik dat ze gratis reizen. In Spanje betekent twee haltes gewoon twintig minuten lopen, en aangezien ik me ook nog eens had vergist en het drie haltes waren, was ik dik een half uur aan het lopen naar de IKEA. In de kou, zonder internet dus zonder navigatie en zonder enig idee hoe ver het nog zou zijn, mijn hoop vestigen op elke kruising die komen zou. Toen ik eindelijk een blauw gebouw zag, bleek dat ook nog eens Carrefour te zijn en niet de IKEA. Zelfde blauw, andere winkel. Dat is me in Madrid ook al eens gebeurd, sterker nog: in Madrid heb ik wel eens in de verkeerde wijk naar de IKEA lopen zoeken. Dat heb ik in Barendrecht of Delft toch nooit…

Straks is het weer tijd om te gaan slapen, wat je hier in alle rust kunt doen. Hoewel, gisterenavond en ook zonet weer hoorde ik om half 12 ’s avonds nog de vuilniswagen langs komen… Afvalverwerking heeft in dit dorp niet echt de hoogste prioriteit, maar dat even geheel terzijde, en zo zijn er wel meer eigenaardigheden in dit dorp die ik later nog eens onder het voetlicht zal houden. Het meest fijne is misschien nog wel dat je niet wakker wordt van verkeer, van sirenes van ambulances, van toeterende auto’s. Het is helaas ook weer niet zo idyllisch dat de vogels je wakker fluiten, maar het heeft zeker iets sereens. Het is goed wonen hier, in El Masnou. Al ben ik die geurstokjes nu al zat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s