BCN Dag #2 | Uitzicht op een kamer?

thumbs

Dit keer zit ik keurig op een bank en staat de tablet met het toetsenbord gewoon op een tafel. Het was een goede dag vandaag, althans, tot nu toe.

Vanochtend eerst eens lekker uitgeslapen tot half 10. Ja, ook in hostels schijnt dat nog gewoon te kunnen. Misschien wel dankzij de stapelbedsteeformule, want met de gordijntjes dicht kun je je goed afsluiten van de rest van de kamer en word je bijvoorbeeld niet wakker als iemand anders het licht aandoet: of überhaupt wordt je niet wakker als het licht wordt.

Om kwart voor één ’s middags (volgens Spaanse standaard ’s ochtends) bezocht ik de eerste kamer van vandaag. Een mooie kamer, met raam, hetzij met zicht op een muur. Een grote keuken, een woonkamer met balkon. Bovenal vond de eigenaar het belangrijk dat het allemaal schoon zou blijven, en om dat te bereiken werden zowaar shifts gehanteerd waarbij iedereen eens in de maand schoonmaakt. Dat vond ik zeer ‘razonable’, reasonable, redelijk. Ondanks dat de kamer pas 1 februari beschikbaar zou komen, kon ik tot die tijd gebruik maken van een soort logeerkamertje.

De reis ging verder vanaf metrostation Entença naar Llucmajor, met een overstap op Verdaguer (een naam die ik alleen uit kan spreken op z’n Spaans en op z’n Catalaans niet eens herken). Daar bezocht ik een kamer waar ik een maand geleden ook al voor was gekomen, maar toen was de eigenaar niet komen opdagen. Het bleek een prachtig pand, het enige nadeel was is dat er nog niemand in zat en dat ook niet zeer binnenkort zou gebeuren. Ik voel er niet zoveel voor om alleen in een appartement te wonen. En het internet zou nog eens apart aangesloten moeten worden voor een kleine 15 euro per maand, ook een onzekerheidje waar ik liever niet op gok.

Vanaf Llucmajor ging ik verder naar Alfons X, maar eenmaal daar aangekomen wist ik opeens niet meer zeker of ik voor de kamer die ik bezoeken moest wel op dat metrostation moest zijn. Ik had namelijk al zoveel kamers voorbij zien komen… Buitengewoon vervelend was dat ik om half 3 ‘en punto’ had afgesproken, oftewel stipt half 3. Gelukkig duurt ‘en punto’ in Spanje tot kwart voor 3 en vond de verhuurder het totaal geen probleem om mij even op te halen bij het metrostation: voorzichtig had ik in het midden gelaten waar ik stond toen ik hem belde, aangezien ik niet zeker wist of ik wel echt bij Alfons X moest zijn en ik niet als een noob wilde over komen. Toen ik hem vroeg bij welk metrostation we elkaar zouden zien, zei hij: Alfons X. Leve de Wijze Koning.

Die kamer was ook goed te doen en het appartement zou gedeeld worden met de verhuurder, die maar spaarzaam aanwezig zou zijn, en nog een meisje. Dat meisje was niet aanwezig, wat ik jammer vond: als je wat gezelschap betreft echt op één iemand aangewezen bent, vind ik het wel zo prettig even kennis te maken. Problematisch bleek ook dat ik maar drie maanden wilde huren, terwijl hij het liefst per semester verhuren wilde. Volkomen razonable, maar toch een beetje jammer. Ik begon te vrezen dat dit wel eens bij meer kamers een probleem kon worden…

Vanaf Alfons X ging de reis verder naar het centrum van Barcelona. Op station Plaça Catalunya zou ik even later op de trein stappen om de stad uit te gaan, maar ik dacht eerst even de tijd vol te maken door te shoppen. Ehm… Hoe hoog en laag winkels in Nederlandse steden staan te springen om ’s zondags open te gaan en er bijna geen Nederlandse grote stad te vinden is waar de winkels niet elke zondag open zijn, heeft de zondagsopening nog niet zijn intrede gedaan in Spanje. Niet in Madrid, niet in Barcelona. Leve de Katholieke Koning.

Dus maakte ik me maar nuttig in de McDonald’s met een luttele hamburger en een flesje water, vooral om even gebruik te kunnen maken van de Wifi en het toilet. Iets vroeger dan gepland stapte ik op de trein naar El Masnou, een dorpje aan de kust, net buiten Barcelona. Daar zou de laatste kamer van vandaag te bezichtigen zijn. Ik had nog speciaal gecheckt in de McDonald’s of de meneer in kwestie niet nog afgezegd had per Whatsapp; er was immers nog een geïnteresseerde en als zij graag zou willen, zou hij me dat laten weten zodat ik niet voor niets kwam. Maar ja… Spanjaarden…

Mijn vrees was onterecht: zowel meneer als mevrouw waren aanwezig. Ik belde om 5 voor 5 al aan: een soort concessie tussen de Nederlandse optijdheid en de Spaanse watbenjevroegmentaliteit, ik had immers al een kleine tien minuten gewacht op een bankje. In het appartement woont een jong stel, hij een Catalaan en zij een Japanse, met een kamer over. Of wel meer kamertjes over, want van hun studeerkamertje en de inloopkast had mening opportunistische Barcelonees slaapkamertjes voor een schandalig hoog verhuren te bedrag gemaakt. Mijn wellicht toekomstige kamer keek weliswaar niet uit op zee, maar hé, wel met een raam. En überhaupt is uitzicht al een unicum.

Vervolgens hebben we gezellig aan de thee gezeten met z’n drieën: met twee thee, zij deelden een thee. We bespraken het één en ander en ik heb meerdere malen gezegd dat ik enthousiast was. Ik wilde alleen nog even kijken naar de kosten voor het treinreizen, hoewel ik er vanuit ging dat dat wel mee zou vallen: de rit duurde een half uur, maar kostte slechts 2,50 (NS, je bent gewoon freaking duur!). Mijn voornaamste vrees was dan ook ze me niet zouden kiezen omdat de duur van mijn verblijf wat onzeker zou zijn. Ze zouden me ’s avonds laten weten voor wie ze zouden gaan. Op de terugweg in de trein stuurde ik nog even een sms’je dat ik geïnformeerd had naar de abonnementen (en dat die erg voordelig waren) en dat ik wel degelijk bereid was om 3 maanden te blijven, en als ik werk vind langer. Het enige wat ik verder nog kon doen was te duimen en op Facebook te vragen of mensen met me mee wilden duimen.

Kennelijk heeft het geholpen, want iets voor elven – ik kreeg al het gevoel dat het wel weer mañana zou worden – kreeg ik het bericht dat ik bij hen mag komen wonen. Hóe vet is dat! Daarmee gaan twee levensdromen van me in vervulling: Wonen in Barcelona (nou ja, bíjna dan, op 30 minuten afstand) en wonen aan zee. Scheveningen, eat your heart out!

Bedankt voor het duimen, het meeleven en het lezen van deze blogpost. 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s