Meesterverhaal #1 | Tariq

Het is maandagmiddag, straks staat V4b voor de deur voor een uurtje Spaans. Het laatste uur nog wel, dat is met V4b nooit een succes. Gelukkig hebben we niet direct een belangrijke toets in het vooruitzicht, dus kunnen we rustig aan doen. Wel een SO, maar het is onzin om ze laatste tien minuutjes van de les woordjes te laten leren. Dat doe ik alleen als er geen land met die klas te bezeilen valt, en dan heb ik in wezen gefaald als docent en had ik ze net zo goed 10 minuten eerder naar huis kunnen sturen. Dat vinden ze zelf trouwens ook…

We doen eerst een oefening uit het boek, maar concentreren is er niet bij. Halverwege de les beginnen we met wat leuke woord- en grammaticaspelletjes om de stof van de afgelopen tijd een beetje te herhalen. Ze mokken nog wat, maar uiteindelijk doet iedereen enthousiast mee. We schrijven woorden uit de woordenlijst op notitieblaadjes, plakken die op ons voorhoofd om vervolgens te raden wat we zijn: Wat ben ik? Ik zie dat Paolo zijn woord verkeerd heeft opgeschreven: hij heeft dyslexie. Simon heeft een woord verzonnen voor Paolo, maar op het moment dat hij het op Paolo’s voorhoofd plakt, moet de hele klas lachen. “Sukkel” prijkt er op Paolo’s voorhoofd. Wat moet ik hiermee als docent? Ik zeg tegen Paulo dat hij het briefje mag bekijken, en hij lacht een beetje als een boer met kiespijn en ik zeg tegen Simon dat dat woord niet in de woordenlijst staat. Ik besluit het in de gaten te houden, maar de volgende dag zie ik Paolo en Simon samen op de trap zitten in de pauze en ze lachen om iets wat ze op hun mobieltje zien. Vast iets van 9GAG of zo.

De volgende dag begint met V3a. Althans, voor mij begint de dag met V3a. Het is het derde uur en de klas heeft er net een blokuur gym gehad. Gelukkig zat er een pauze tussen, maar ze klagen altijd steen en been dat hun pauze zo kort was doordat de gymdocent zo laat klaar was en dat ze dan ook nog moet douchen. Ik neem de presentielijst door en constateer dat Tariq nog niet aanwezig is. Ik vraag de klas waar hij is, maar de klas antwoordt niet bepaald onschuldig dat hij er wel was bij gym. Ik maak me zorgen, want ik weet dat Tariq het niet makkelijk heeft in de klas. Hij is halverwege het jaar in de klas gekomen en dat is sowieso al geen pretje. Hij ligt totaal niet lekker in de groep, maar de mentor heeft het tot nu toe niet nodig gevonden in te grijpen. Tien minuten later komt Tariq de klas binnen: ik zie een grote gele vlek op z’n blauwe T-shirt, de klas moet een beetje lachen. Ik besluit hem geen te laat-briefje te laten halen en niet te vragen waar hij zo laat vandaan komt, maar roep hem aan het eind van de les wel even bij me. Nu hij dichterbij me staat zie ik dat het sinaasappelsap is geweest, of misschien wel Taxi. Ik vraag hem wat er gebeurd is, maar hij zegt dat het z’n eigen schuld was. Ik zie dat hij zich schaamt.

Na afloop van de les besluit ik even langs de conciërge te lopen. Ik zeg hem dat Tariq te laat in de les was en ik vraag of hij misschien gezien heeft wat er gebeurd is. “Toevallig wel,” – nou, zo toevallig is dat niet, denk ik nog – “ik stond er vlakbij. Volgens mij kwamen ze net van gym. Karel liep langs hem en maakte volgens mij een grap over besneden moslimjongens, heel flauw. Gewoon een beetje plagen, weet je wel, maar Tariq was kennelijk zo van slag dat hij z’n beker liet vallen. Die jongen moet gewoon wat harder worden en een voorbeeld nemen aan Mariah, die laat echt niet met zich sollen.” Mariah wordt al jarenlang gepest vanwege haar vader, maar als je het niet weet, dan merk je dat niet aan haar.

Ik heb het gedrag van Karel wel eens besproken in een vergadering, maar volgens de teamleider pest Karel niet, hij heeft gewoon een uitgesproken mening en hij maakt af en toe een geintje. Daar kan weinig aan gedaan worden. Volgens de mentor heeft Karel het zelf ook niet makkelijk: hij is vroeger zelf ook gepest en heeft weinig vrienden in de klas. Die houding van de laatste tijd is vooral om zichzelf te beschermen.

Het is woensdag en ik open in de middagpauze m’n mail. Een mail van mevrouw Kesteren, de mentor van V3a. Ze meldt dat Karel vanochtend in elkaar is geslagen door Youssef uit V6c. Youssef is een neef van Tariq, en ze vermoedt dat het een wraakactie is voor iets wat zich deze of vorige week heeft afgespeeld. Ze vraagt of wij iets gemerkt zouden hebben en ik denk aan gisteren. Youssef is met onmiddellijke ingang geschorst en de meeste docenten tonen zich solidair met Karel. Iedereen is verontwaardigd dat het maken van een geintje met zoveel geweld bestraft moest worden. Ik vind het vooral jammer dat Tariq niet voor zichzelf is opgekomen en vraag me af waar nu de grens tussen plagen en pesten ligt.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s