BZV | Speeddaten met een Halli Galli-bel

Dat Yvon een net iets te kort rokje aan had, besefte ze zelf pas toen ze aanbood een karretje met daarop een groots cadeau dat even later mokkend door boer Theo in ontvangst zou worden genomen, omhoog de trap op te tillen. Ik snap sowieso niet waarom de vrouw in kwestie niet gewoon die doos in de armen nam in plaats van dat karretje door het grind en de trap op te slepen.
Al snel kondigde Yvon de komst van de vijf boeren aan – ook Bertie wordt nu definitief onder de mannen gerekend – en konden de vrouwen de boeren van voren én van achteren bewonderen. Eén van de vrouwen merkte terecht op dat het haar verbaasde dat Geert niet met z’n tong uit z’n mond van de trap was komen denderen en zo met z’n glimmende snufferd met z’n hippe bril gedeukt in z’n ondeugende ogen van de weeromstuit in het grind was beland. Nee, zo zei ze het niet. Maar dat bedoelde ze wel, natuurlijk.

De speeddates duurden slechts vijf minuten, een geen seconde langer! Die regel werd zelfs zo streng gehanteerd dat men pas mocht praten nadat iemand van de regie op een heuse Halli Galli-bel geslagen had. Om na het belletje zogenaamd heel spontaan een gesprek te beginnen. Bij Jan en Ilva ging het bij binnenkomst nog als volgt:

Alles goed?
– Goed dat je er bent.
Ja, dank je.
– Je hebt een tas vol met spullen mee.
Ja, vrouwen… Ik ben een echte vrouw.
– Je bent heel wat van plan.
Pas jij maar op!
– Hehehe!

Heerlijk, wat een vlot gesprek! Maar ho eens even, heeft er al iemand op de Halli Galli-bel gedrukt? Nee! Dus worden Ilva en Jan, buiten het zicht van de kijker, tot stilte gemaand. Even later komen we via Tom die echt wel de brief van Nadien over koken en en eh… “meer dingen” gelezen heeft, weer terug bij de Jan, bij wie na het klinken van de bel de speeddate met Ilva pas écht van start gaat.

Nou, wat goed dat je er bent.
– Nou, bedankt voor het uitnodigen.

Nou, dat vuur van zo-even lijkt direct verdwenen. Van vuur is evenmin sprake bij Akke, die na het klinken van de bel bij boer Theo een serie aan oneliners opdreunt. Ze bracht naast Friese kaas ook een plastic wereldbol van de Action mee, want toen ze zijn oproep zag was ze even helemaal in een andere wereld. Theo vond het fantastisch dat Akke in een andere wereld was, maar wist toen nog niet dat als Akke weer op aarde belandt, ze dat dan wel heel graag met Theo zou doen.
Na Akke viel elke vrouw hem 100% mee, maar hij maakte geen beste beurt door dat ook daadwerkelijk aan de eerstvolgende vrouw te vertellen. Hij probeerde het nog eens beter te formuleren, maar zei nagenoeg hetzelfde. Gelukkig kon zijn gesprekspartner er om lachen en gaf als suggestie hoe Theo het anders kon zeggen: “Lekker wijf?” Kennelijk was deze vrouw niet op de hoogte van het feit dat het Theo vooral om het innerlijk ging.

Er was tussendoor nog wat kritiek op het haar van Tom, dat veel te kort zou zijn volgens zijn toekomstige administratief medewerkster, Leonie, en zijn toekomstige kapster, Rimke. Jan kreeg als enige boer écht serieuze kritiek te verwerken: hij had namelijk de broche in de vorm van een schaapje die Ilva bij haar brief gevoegd had, niet opgespeld. Jan kon zich die hele schaapbroche die kennelijk met zoveel liefde voor hem gemaakt was niet meer herinneren en hing – deze keer zonder te krabben aan zijn hoofd – een heerlijk lulverhaal op over dat hij ’s ochtends overhaast weg moest (de laatste boot van Texel naar het vasteland bleek namelijk toch niet om 8 uur ’s ochtends te vertrekken, maar 2 uur eerder) en dat hij bovendien thuis heel veel spullen had staan (denk maar niet dat je de enige bent die een cadeau opgestuurd heeft). Hij raakte hiervan zo van zijn stuk, dat hij de hele dag geen schaap meer kon zien.
Nee, Ilva had beter een voorbeeld aan Nancy kunnen nemen als ze middels een symbolisch voorwerp zich met haar geliefde boer wilde verbinden. Nancy gaf Theo namelijk een kaars cadeau, maar nam vervolgens de helft van de kaars weer daadkrachtig in beslag zodat hij hem alleen met háár zou kunnen ontsteken. Als symbool van een nieuw begin of zo? Het heeft in ieder geval z’n vruchten afgeworpen. Drie bananen!

Bertie had wat opstartproblemen, en dat was te merken ook. Ze had ons van tevoren al gewaarschuwd dat ze meestal vijf minuten nodig heeft om los te komen. Vast, maar zal je zien dat dat loskomen volgende week een dag duurt en daarna een week. Ze kon nauwelijks iets over zichzelf vertellen en als een vrouw aan Bertie vroeg waarom ze voor haar gekozen had, antwoordde Bertie steevast – ze had vast geoefend – dat de brief haar aansprak. Dat hadden de vrouwen die immers uitgekozen waren om hun intelligentie zelf ook wel kunnen bedenken, Bertie! De vrouwen vonden het allemaal wel gezellig bij Bertie, dus of de regie heeft heel erg hun best gedaan om de meest ongezellige momenten te laten zien, of al haar vrouwen hebben een merkwaardig gevoel voor gezelligheid.

Geert wilde lusteloosheid koste wat kost voorkomen en besloot in de pauze even op bed te gaan liggen. Yvon klopte even later verontrust op zijn deur: zal je net zien, heb je eindelijk een 65+’er in je programma, ligt ‘ie dood op bed na het zien van vijf vrouwen. Behalve een zoekgeraakte kamersleutel was er uiteindelijk niets ernstigs aan de hand en terwijl Yvon snel een reservesleutel regelde bij de beheerder, ontmoette Geert Geertje en tekenden ze samen mountainbikeroutes uit.

Uiteindelijk was het keuzemoment daar. Nieuw was dat de uitverkoren vrouwen de kamer via de achterdeur verlieten om hen zo het ongemak te besparen langs de boer te moeten lopen en te twijfelen tussen drie zoenen of een knuffel of gewoon een hand, of een mix van alle drie. De enige die dat echt jammer leek te vinden was Geert, die toen er nog vijf dames in de kamer zaten stiekem hoopte dat zij nog wél even naar hem toe zouden komen om hem met een kus of knuffel dag te zeggen, of misschien zelfs “tot volgende week”. Helaas voor Geert moest hij het doen met een applaus (netjes hoor, dames!) en toen het er naar uit zag dat echt niemand hem nog zoenen zou, stuurde Yvon hem maar weg.
Wat de keuzes voor de vrouwen betreft waren er geen noemenswaardige verrassingen, al stopte Sandra niet onder stoelen of banken dat ze niet verwacht had dat Theo voor Miranda zou kiezen. Sandra had vast die taart die Miranda gebakken had niet gezien… Bij het keuzemoment had ik vooral te doen met de brunettes van Tom: ik snap niet waarom hij hen überhaupt had uitgenodigd, want uiteindelijk stonden er toch vijf giechelende blondines in de achterkamer en kon Harmke (zo heette ze toch?) zich niet aansluiten bij Femke en Rimke. Ik heb trouwens het sterke vermoeden dat de zus van Rimke vorig jaar nog op een boerderij in Frankrijk stond, maar dat ligt misschien aan mij.

Volgende week zien we hoe de boeren met hun vijf vrouwen een dag op stap gaan en de boel op stelten zetten. Het schijnt dat Geert met zijn vijf vrouwen op bezoek gaat bij de vijf vrouwen die afgevallen zijn.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s