De tijd om de broekriem aan te halen is voorbij

Het leek op voorhand een makkelijke missie: een broek kopen in de stad. Ik wist al welke winkel, welke kleur, welk type (keuze uit superskinny, skinny, slim fit, regular en anti-fit, en ja, ooit ga ik een anti-fit kopen, lijkt me hilarisch)  en kon een goede gok wagen welke maat: 29/32, zoals bijna altijd. Soms gebeurt het wel eens dat maat 29 simpelweg overgeslagen wordt en je het moet doen met een te krappe 28, die dan ook vaak nog eens net te kort is waardoor je alleen maar een bepaald type schoen eronder kan dragen (of zeer acceptabele sokken), of een te ruime 30. Om het even te illustreren voor de mensen die mij geregeld zien: die ene kobaltblauwe broek is een 28, die goudbruinige broek een 30 en de zandkleurige broek een 29. Eh… ja. Je hebt geen idee? O.

Afijn, die broek had ik zo gevonden: immers was het afgelopen vrijdag nog dat ik die broek had zien liggen, maar toen vond ik hem te duur. Vandaag ging ik gewapend met een kortingsbon van tien euro de winkel binnen en dat veranderde de zaak. Nou ja, niet dé zaak natuurlijk… Sorry. Het leek slechts een klipklare kwestie van pakken, passen en betalen, maar dan ken je mij nog niet: dat passen lukte nog wel, en ik had inderdaad een 29/32 nodig (ik doe echt m’n best, maar aankomen is voor mij echt net zo lastig als afvallen voor anderen), maar zoals wel vaker het geval is, moest ik er nog even over denken. Ik realiseerde me namelijk opeens dat ik niet echt iets had om erop te dragen… Ja, een wat te ruim wit overhemd en eentje met korte mouwen die te wijd en te kort is en je alleen maar open kan dragen met een hempje eronder…

Al snel vond ik mijn weg naar de overkant: daar kan ik eigenlijk altijd wel slagen. M’n oog viel op easy iron overhemden voor slechts vijftien euro, een kind kan de was doen. (Hoeveel kinderen ken je trouwens die de was kunnen doen?) Helaas gaat het passen van overhemden, althans bij mij, minder makkelijk dan broeken. Als een winkel dan ook nog XS aanbiedt (en dat zijn er tegenwoordig steeds meer), past S opeens een stuk minder goed dan bij winkels waar de kleinste maat een S is, en is het eigenlijk eigenlijk alsof maat XS maat 28 is en maat S 30, en dat ik dan precies maat 29 heb. Maat XS zit altijd net te strak op de schouders, daar kan je natuurlijk ook op wachten, maar maat S zit meestal te ruim op m’n middel. Conclusie: geen goede proportionele verhoudingen (2015, positief denken: te brede schouders? Mwah). Uiteindelijk zit dat easy iron overhemd nog verrassend prima, maar ja, zal je altijd zien als je goedkoop wil slagen voor slechts vijftien euro: dat wit schijnt natuurlijk hartstikke door en van lichtblauw hingen er nog maar drie in het rek.

Ik zoek nog tussen de drie lichtblauwe overhemden die er zijn of mijn maat er bij zit maar moet jammerlijk constateren dat dat niet het geval is, en al snel gaat er een kookwekkertje af in m’n hoofd dat aangeeft dat het tijd is om weer terug naar de overkant te gaan om wel/niet die broek te nemen. Broek gepakt, bon ingeleverd, afgerekend, tasje eromheen en klaar is Klara, wat een daadkracht. Maar ja, dat lichtblauwe overhemd hè… Gelukkig zijn er van die bewuste keten wel drie vestigingen te vinden in de stad. Al is dat op zich niks bijzonder, want dat restaurant met die M heeft er veel meer. Vijf, om precies te zijn. Te gek voor woorden, niet?

Mijn moeder vond het vroeger al een drama om met mij kleding te kopen. Ik kon altijd maar slecht slagen, en alles wat mijn moeder aandroeg, ja, dat was meestal sowieso niet goed. Ik was, en ben nog steeds, kritisch als ik weet niet wat (echt niet) en daarbij ook nog eens ontzettend besluiteloos. Ik vind het net iets te blauw, het valt toch niet goed, het is niet wat ik ervan verwacht had, in dit licht, laten we nog even bij die andere winkel kijken, ik ga toch nog even terug naar waar we net waren… De zwarte imitatieleren jas die ik nu heb, daar heb ik twee maanden over gedaan om die te vinden. Mocht ik ooit ook net zo kritische kinderen krijgen, dan is dat mijn straf voor wat ik m’n moeder heb aangedaan. Gelukkig ging ik al vrij jong zelf op pad voor kleding. Maar ik ben nog steeds even kritisch en besluiteloos, helaas… Ooit, zo’n 8 jaar geleden, heb ik een vest bij een winkel gekocht met een ontzettend slechte pasvorm en sindsdien heeft die winkel nog steeds mijn vertrouwen niet herwonnen. Ik heb er dan ook nooit meer iets gekocht.

Uiteindelijk sta ik bij een andere vestiging met een lichtblauw overhemd in m’n handen, en later nog met een mooie zwartgrijze broek die ik onderweg ook nog ergens tegenkwam. Het liefst zou ik toch ook nog een overhemd in een maatje groter meenemen, gewoon, voor de zekerheid, zodat ik thuis nog eens kan passen. Het is hartstikke druk in de rij en dan gebeurt er iets tijdens het wachten dat bij types zoals ik wel vaker voorkomt: ze bedenken zich, lopen de rij uit, pakken iets anders, in het ergste geval iets goedkopers, of in het allerergste geval leggen ze zelfs alles terug. Ik vond het opeens toch een beetje te veel van het goede om twee broeken te kopen (gôh) en bovendien kan ik van het geld dat ik daarmee uitspaar, misschien eindelijk eens een mooie, degelijke riem kopen. De laatste keer dat ik een riem kocht is misschien wel tien jaar geleden. Ik geef toe dat de riem zwaar onderschat wordt in mijn garderobe (het zou zinloos zijn dat te ontkennen), maar die krengen zijn natuurlijk ook verhoudingsgewijs best prijzig en daarbij vind ik het een hel om de juiste kleur te vinden. Ten eerste wil je een riem op zoveel mogelijk kleding kunnen dragen en dan moet de riem ook nog eens passen bij je schoenen, en op het moment heb ik geen zwarte schoenen en als je eenmaal in het bruine segment komt, is het eind zoek… Zeg nou zelf: zwart is zwart, maar wat is nou bruin? Lichtbruin, donkerbruin, zwartbruin, roodbruin…

Eenmaal thuis is het tijd om te passen. Of eigenlijk kreeg ik inspiratie voor deze shoplogparodie in de metro, dus heb ik eerst driftig zitten tikken en ben ik pas daarna gaan passen. Afijn, broek aan: goed, misschien wat strak, maar ervaring leert dat die broeken altijd vanzelf minder strak gaan zitten als je ze een tijdje aan hebt. Het is me al meerdere malen gebeurt dat een broek in het pashokje geweldig zat, maar dat ‘ie in de praktijk na een halve dag toch gewoon begon af te zakken… En daar heb ik uiteraard een hekel aan, want dan moet er weer een riem bij en… Nou ja, je begrijpt het vast. En bovendien is het een skinny, hoewel skinny bij deze winkel lang niet zo skinny is als bij die andere (maar misschien ligt dat aan mij). Vervolgens het overhemd aan: kleinere maat is goed, dus de grotere maat kan toch terug. Riem aan: ja hoor, is ‘ie toch roodbruin, zal je altijd zien. Die moet dus ook terug…

Eenmaal weer in de winkel om één en ander terug te brengen, sta ik weer naar het riemenrek te gapen, me niet eens meer herinnerend welke ik nou gekocht had. Ik twijfel of ik de riem die ik kom ruilen uit m’n tas zal halen: straks denkt de verkoopster nog dat ik riemen aan het stelen ben of lucratief kom boekhouden. Het is toch immers mogelijk dat je met de bon terug komt, het product dat op de bon staat uit het schap pakt, daarmee naar de kassa gaat en zo je geld terugkrijgt? Alleen daarom snap ik al niet waarom ze bij de zaak in kwestie geen tegoedbon geven, maar goed… Ondertussen raak ik bevangen door de vele kleurschakeringen bruin en heb ik de productcodes nodig om de ene riem van de ander te onderscheiden. Uiteindelijk blijken het bijna allemaal dezelfde riemen te zijn, en zodra je denkt dat er één net iets donkerder is, blijkt die net zo licht als de ander die je eerst in je handen had zodra je ze naast elkaar houdt. Uiteindelijk heb ik een riem kunnen kopen bij de winkel waar ook de broek vandaan komt. Wat een gedoe, en zeker weer een uur verder met al dat geruil en getreuzel. Maar uiteindelijk ben ik er blij mee, en dat is wat telt.

Zo ben ik vandaag aardig wat uurtjes in de weer geweest om een broek te kopen. Nou ja, een broek met een overhemd en een riem. De rest had ik al… Nou goed, oordeel zelf maar over het resultaat. Of doe eigenlijk maar niet.

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Advertisements

Een gedachte over “De tijd om de broekriem aan te halen is voorbij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s